Αρχίζω να σκέφτομαι ότι η πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης μοιάζει κατά πολύ με αυτά που έχω διαβάσει ότι γίνονταν στα προδικτατορικά χρόνια. Δηλαδή λίγα πράγματα από την ίδια την κοινωνία (πέρα από τους Λαμπράκηδες, οι οποίοι πλέον έχουν αντικατασταθεί από τα αριστερά και αναρχοαυτόνομα γκρουπούσκουλα*) και αρκετά από τα πολιτιστικά τμήματα των πρεσβειών. Αυτή τη στιγμή, δύο είναι οι πυρήνες των εκδηλώσεων στην πόλη (όσο μπορώ να γνωρίζω), πέρα από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Η μία είναι η Κατάληψη της Φάμπρικας Υφανέτ, που σε αντίθεση με τη συνήθη πρακτική του απομωνωτισμού των αναρχικών, κάνει αρκετά ανοίγματα στην κοινωνία και έχει έντονη δραστηριότητα (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8) και η άλλη το Goethe Institut. Να προστεθεί σε αυτές και το περιοδικό Εντευκτήριο, ως εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Κατά τα άλλα, η μεγάλη διαφορά με την προδικτατορική εποχή, είναι η έλλειψη των μεγάλων ποιητών.

*προφανώς και δεν είναι ίδια η δυναμική, από τη στιγμή που είναι διασπασμένος ο χώρος. Και αυτό έχει επιπτώσεις και στην ποιότητα του λόγου που εκφέρεται.