Generationshelden (ήρωες γενιάς)
Νοεμβρίου 18, 2007 
- Τσέκαρέ τους, θα με θυμηθείς.
- Είχες δίκιο. Είναι πολύ καλοί. Όσο υπερβολικός κι αν είναι ο τίτλος, είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να ειπωθεί.
- Δηλαδή παραδέχεσαι την ύπαρξη “γενεών” και “πνεύματος της εποχής” (Zeitgeist);
- Όχι, δε λέω αυτό. Στο μεν πρώτο, όταν αναφερόμαστε σε “γενιές”, αναφερόμαστε σε παρέες, των οποίων η δημιουργικότητα και η δραστηριότητα καθόρισαν ένα συγκεκριμένο ύφος σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Έτσι π.χ., για την ποίηση έχουμε τη “γενιά του ‘30″. Δε σημαίνει ότι όλοι όσοι γεννήθηκαν μία συγκεκριμένη εποχή, είχαν τα ίδια μυαλά, το ίδιο γούστο και ανήκαν σε μία κοινή παρέα που ασχολούνταν με κοινά θέματα και το έκαναν με παρόμοιο τρόπο. Αυτά είναι περιορισμένης συμμετοχής και τα ονομάζουμε ρεύματα. Εξ ου και η “κοντινότητα” και όχι η απόλυτη συμφωνία με τον όρο. Το δε δεύτερο (πνεύμα της εποχής), είναι μία εφεύρεση που χρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει όλους όσους θέλουν να βλέπουν γενικούς κανόνες και όχι πρόσωπα. Είναι έκφραση βιβλίων. Ανάγει παρέες και δημιουργήματα ως μοναδικά συμβάντα του καιρού και φτιάχνει αγορές. Απ’ αυτές πάλι ζουν, θα μου πεις. Εγώ πάλι ξέρω εσένα, τον Θάνο, τον Νάσσο, ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους και κανέναν “μέσο όρο”…
Η ανηφόρα του Σίσυφου
…Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος όρος στη μουσική, εν προκειμένω, που να αποδίδει τα κοινά νήματα, τις κοινές αναφορές, που ξεκινάν από την τεχνολογία και την επίδρασή της σε εμάς, την φυσική κινητικότητα (δηλαδή το γεγονός ότι κινούμαστε από πόλη σε πόλη, χωρίς να ξέρουμε έξι μήνες πριν που θα βρεθούμε μετά από μόνο τόσους μήνες), το κοινό πολιτικό υπόβαθρο, το ότι δεν είμαστε αδιάφοροι για όσα συμβαίνουν γύρω μας, καθώς και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν κάθε έκφραση της κοινωνικότητάς μας, συνδέοντας όλους εμάς στα 25 με 35 (ίσως και παραπάνω, κατ’ εξαίρεση). Έχοντας ως βάση την έλλειψη του κεντρικού νοήματος – του δεδομένου όλου – και την ειρωνία που επικρατεί ως μέσο έκφρασης, φρονώ πως σε μία εποχή, στην οποία κατορθώσαμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, χωρίς να σκύβουμε το κεφάλι ή να ρίχνουμε υποτιμητικά βλέμματα εδώ κι εκεί, θα μπορούσαμε άνετα να τους δώσουμε τον τίτλο των ηρώων μας. Ακριβώς επειδή δεν έχουμε τέτοιους:
Tocotronic – Aber hier leben, nein danke
Ich mags wenn sich, die Wut entfacht,
und ich mag deine Zaubermacht.
Ich mag die Tiere, nachts im Wald,
wenn sie flüstern, dass es schallt.
Ich mag den Weg, ich mag das Ziel,
den Exzeß, das Selbstexil.
Ich mag erschaudern, und nicht zu knapp,
ich gebe jedem etwas ab.
All das mag ich, all das mag ich.
Aber hier leben, nein danke! (2x)
Ich mag die Wolken und den Wind.
Ich mag das Licht, dass du mir bringst.
Wenn du dich um mich bemühst.
Wenn der Wahnsinn flammend grüßt.
Wenn die Träume Funken sprühen,
und die weißen Blumen blühen.
Ich mag die Engel kurz vor dem Fall
Diamanten aus dem All.
All das mag ich, all das mag ich.
Aber hier leben, nein danke! (2x)
Ich mag die Spiegelung der Luft,
und wenn die Sehnsucht nie verpufft.
Den Glanz des Lebens in einem Tag.
Ich mag den Zweifel der an mir nagt.
Wenn meine Angst mich schnell verläßt.
Ich mag den Tanz, das Idiotenfest.
Wenn wir irren nachts im Kreis,
eine Bewegung gegen den Fleiß
All das mag ich, all das mag ich.
Aber hier leben, nein danke! (2x)
Αυτά γράφεις και μαζεύεις τα μελισσοκουμπάκια!
Έξαίρετο και το κομμάτι (απ’ τα αγαπημένα) και το συνοδευτικό κείμενο!
Νισάφι πια με τον προτεσταντισμό δήθεν “φιλολόγων” και δήθεν “κριτικών τέχνης” και την αποστειρωμένη πνευματικότητά τους.
[...] Τhis boy is Tocotronic too [...]
Άσε, το τι χαζομάρες “ειδικών” έχω διαβάσει αυτό το Σ/Κ, δεν περιγράφεται! Είναι για γέλια και για κλάμματα τα αρχηγόπουλα!
ΥΓ: Δάνκε, δάνκε!
ή και Wir sind Helden..
πολύ ωραίο.
Ενημερωμένη σε βρίσκω, Citronella!
Τα φαντάσματα από ματαιωμένες χίμαιρες μας κυνηγούν ακόμα και – δυστυχώς – είναι ο επίσημος λόγος.
Ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο.
κομμάτι ανατρεπτικό της συνήθους πορείας των πραγμάτων και συγχρονως ρεαλιστικό.
χαιρετω
ριτσα μασουρα
Ρίτσα, καλώς ήρθες κατ’ αρχήν. Κατά δεύτερον, είναι ομορφότερο να μην πορεύεται κανείς από συνήθεια και μόνο, έτσι;
Αντιχαιρετώ!