Εμείς και η σελίδα 123
Φεβρουαρίου 25, 2008 
Εάν ο Ντοστογιέφσκι έμενε σ’ συτή την εξέταση, θα γινόταν φιλόσοφος. Περιγράφει όμως τις συνέπειες που μπορούν να έχουν αυτοί οι πνευματικοί ακροβατισμοί σε μια ανθρώπινη ζωή και γι’ αυτό είναι καλλιτέχνης. Απ’ τις συνέπειες αυτές, τον απασχολεί η τελευταία, εκείνη που ο ίδιος στο «Ημερολόγιο ενός Συγγραφέα» ονομάζει λογική αυτοκτονία.
Αλμπέρ Καμύ, ο μύθος του Σίσυφου, δοκίμιο πάνω στο παράλογο, εκδόσεις τσέπης Μπουκουμάνη. Το βιβλίο το έχω διαβάσει πριν από 5 χρόνια περίπου. Το ξαναδιάβασα το καλοκαίρι πριν έρθω Βερολίνο από Ελλάδα και αποφάσισα να το πάρω μαζί, όπως άλλοι τα χρυσαφικά τους και τις μετοχές. Που να ήξερα ότι θα χρειαζόταν να το τσιτάρω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο μετά από σχεδόν τρία χρόνια; Δεν ήξερα ούτε καν τι ήταν τα μπλογκ. Γύρισα λοιπόν στη βιβλιοθήκη που είναι πίσω από το γραφείο και άπλωσα το χέρι στα τυφλά. Ήταν καλή επιλογή. Όχι Χάινριχ Μπελ, αλλά καλή.
Ευχαριστώ τον tribes για την πρόσκληση. Σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, κανείς πρέπει να πάρει το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά του, να το ανοίξει στη σελίδα 123 και να αντιγράψει την έκτη με όγδοη περίοδο της σελίδας. Με τη σειρά μου καλώ τις σκιές, το πολυάσχολο μαύρο πρόβατο, τον ΠάνωΚ, τον φαντομά Κελαινό και τον πρώην πληθωρικό Άργο.
Εξόριστε, με πετύχατε σε ιστολογική άδεια, την οποία ωστόσο διέκοψα για να ανταποκριθώ στην πρόσκλησή σας.
Το βιβλίο στο οποίο αναφέστε είναι απ’ αυτά στα οποία αναφέρομαι στη δική μου δημοσίευση. Πού θα μου πάει, κάποια στιγμή θα το διαβάσω.
Ευχαριστώ για την ανταπόκριση. Η άδεια είναι μετά ή άνευ αποδοχών;
[...] Μ. Βιζυινός, Το Μόνον της ζωής του ταξείδιον. Για τον Έξαλλο και τον ΆΝεμο που με προσκάλεσαν στο παιχνίδι “Το [...]