Δεν αντέχω σε μια γλάστρα

Posted On Ιουνίου 29, 2007

Filed under αστυνομία, βία, politics

Comments Dropped 4 Σχόλια

αφιερωμένο στον παλιό  φίλο, Γ.Κ.  Η αλληλεγγύη

στο πρόσωπό του είναι δεδομένη.

Με ντύνουν, με στολίζουν, με ταΐζουν και με ποτίζουν. Όλα από το υστέρημά τους. Αλλά θέλουν να έχουν και άποψη, οι αλήτες! Μεταμορφώθηκα κι εγώ σε ζαρντινιέρα, μπας και κατορθώσω να ξεφύγω από τον έλεγχό τους και τους συνετίσω μια και καλή, προς παραδειγματισμό. Αλλά αυτοί εκεί, να προσπαθήσουν να μειώσουν το έργο μου, να επιμένουν να μου αρνούνται το ρόλο που ο ίδιος ο Υπουργός μου έχει απονείμει, αυτόν του Άρχοντα. Έτσι κι εγώ, όταν δε θα με βλέπουν, όταν δε θα έχει σώου για τα κανάλια, θα ξεφαντώνω στα υπόγεια και στις τουαλέτες.
Στο ΚΤΕΛ που θα πάω, δεν έχει ούτε μοντέλες, ούτε τραγουδιστές που ντύνονται με φούστες και πετάνε στον αέρα. Έχει καθημερινούς ανθρώπους. Σε αυτούς απευθύνεται η εξουσία μου, όπως μου αναγνωρίζει και ο Υπουργός. Εκεί θα φροντίσω να συμμορφώσω όλους τους ανυπρόκοπους. Κι εσένα ρε αλήτη, η μάνα σου σ’ έστειλε να γίνεις δικηγόρος κι εσύ τα κατέστρεψες όλα! Τζάμπα πήγε και το διάβασμα που έριξες για να μπεις στη σχολή. Αντί να πιάσεις μια δουλίτσα, να βολευτείς κάπου τώρα που τέλειωσες και τον στρατό, να κάνεις μια ήσυχη ζωή, με ένα δανειάκι να έχεις και το σπιτάκι σου με τη flat οθόνη, πήγες κι έμπλεξες μ’ αυτούς τους αχαρακτήριστους, αυτά τα μιάσματα; Που τους βάζουμε και υπογράφουν πριν τις εκλογές ότι θα σεβαστούν το ρόλο μας. Τώρα γυρνάς για να μου το παίξεις και καμπόσος; Βρε άντε από ‘κει! Θα σε ξεφτυλίσω, θα σου πάρω ό,τι έχεις επάνω σου. Να μην έχεις μούτρα να εμφανιστείς πουθενά. Αλλά κυρίως θα σε φοβίσω! Άμα δεν μπορείς να με σεβαστείς, θα με φοβάσαι. Ε ρε, χούντα που θέλετε!

Advertisements

Ντα-ντά!

Posted On Ιουνίου 22, 2007

Filed under προσωπικά, σκέψεις

Comments Dropped 6 Σχόλια

Τα πλήκτρα γίνανε άλλη μια φορά ξένα. Τα κρυφά γραπτά δε λένε να εμφανιστούν ούτε στον συγγραφέα τους. Στο Winamp να παίζει ευρωπαϊκή, αμερικάνικη και αφρικανική τζαζ. Με κλειστά τα παράθυρα έχει ζέστη. Και η αλλαγή της θέσης του γραφείου έχει κόψει τον αερισμό. Τώρα, χωμένος ανάμεσα στη μεσοτοιχεία και τη ζέστη του υπολογιστή, νιώθω τον ίδρωτα να τρέχει στις κλειδώσεις. Ο νεαρός Λούκατς, που είναι η συντροφιά μου γι’ απόψε, χτυπάει και κλαίγεται για την άνοιξη που δεν θα έρθει ποτέ, για την μη ονειρική έξοδο από την τραγικότητα της πραγματικότητας. Κατά έναν διεστραμμένο τρόπο, πιστεύω ότι ταιριάζει με τον ίδρωτα.

************

 

Ζαλάδα. Από τον υπολογιστή και από τα νέα από τηλεφώνου. Δε θα πάω και αύριο σε ‘κείνη την έκθεση που ήθελα τόσο πολύ. Νιώθω ότι θα προδώσω το φιλαράκι που τη διοργανώνει, που εκτίθεται, κάπου στα 80 χλμ. εκτός της πόλης, σε ένα χωριό στο δάσος. Αλλά είναι ζήτημα επιβίωσης. Προκύπτει εκεί που δεν το περιμένεις.

**********

Ευτυχώς υπάρχει και το κρασί. Λευκό, Βουργουνδίας. Αισθάνεσαι το σταφύλι κάθε που το αφήνεις στη γλώσσα σου. Είναι αυτό που ονομάζεται απόλαυση. Το να μη χρειάζεσαι να εξηγήσεις το πώς και το γιατί. Το να το ξέρεις από ένστικτο και να το ζεις. Γράφω την τελευταία πρόταση και σκέφτομαι τη σιγουριά που έχουν όσοι αγράμματοι έχω μιλήσει, χωρίς πρώτα να τους μοστράρω τις γνώσεις μου, όπως τώρα. Δεν είναι όμως καλή η διατύπωση της πρότασης Ξεμπροστιάζει το ναρκισσισμό μου. Δε γαμιέται! Αλλά από την άλλη σκέφτομαι αυτό που μου είχε πει κάποτε ο Richard, πολύ καλός φίλος, Βραζιλιάνος από το Ρίο:

«Ο πιο σοφός άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ είχε βενζινάδικο. Είχα πάει με το αυτοκίνητο και πιάσαμε την κουβέντα. Τα είπε όλα, μέσα σε λίγες, απλές προτάσεις. Χωρίς περιττά λόγια. Ήταν (πολύ πιθανό να ζει ακόμα) αγράμματος. Δεν είχε πάει σχολείο, μόνο τα βασικά έμαθε, γραφή και ανάγνωση. Κι αυτά ενώ δούλευε. Είχε κατορθώσει να φτάσει στη γαλήνη και ήτανε έτοιμος για όλα. Κι ας μη ζούσε την έντονη ζωή.»

***********

Τα εύκολα λόγια εύκολα καταρρέουν. Ακόμα και οι υπέρμαχοι της σιωπής αρέσκονται σε ένα αυτάρεσκο ντελίριο φλυαρίας, που κάνει αδύνατη την παρακολούθηση και απομνημόνευση των λόγων τους. Μετά θα ρωτηθείς:

«Πες μου μία φορά που το είπα αυτό!»

Άντε να ξεχωρίσεις λόγια από έναν ωκεανό στιγμών. Γιατί, όταν ο χρόνος έχει αξία, μετράται σε στιγμές. Και προσπαθείς να στήσεις ένα νοητικό φράγμα, να κρατήσεις όσο περισσότερα λόγια, λέξεις, χειρονομίες, κινήσεις μπορείς, αλλά όταν δεν έχει δόλο, βρίσκεσαι στην εποχή του ροπάλου και της ανακάλυψης της φωτιάς, ενώ οι καταγραφείς σου δουλεύουνε με τα υπερσύγχρονα μαγνητόφωνα και το ίντερνετ. Σκέφτεσαι και δρας ως λαϊκός (μα δε θα πάψεις ποτέ να είσαι, τί απέγινε η αυθεντική λαλιά, την έφαγαν οι σπουδές και οι επαφές με τις «καλές οικογένειες»?). Είσαι ακόμα ευάλωτος. Που θα πάει, θα ωριμάσεις (ή θα αποκτηνωθείς, το ίδιο είναι).

***************

 

Αγγλικά, Γερμανικά και Γραίκικα μπερδεύονται στα λόγια μου, στα σύμβολα του πληκτρολογίου. Μαζί με τη βρωμιά των ιδρωμένων χεριών. Από τη ζέστη του πληκτρολογίου και την αμηχανία της ενστικτώδους έκφρασης. Είναι κάποιοι άνθρωποι που σου δίνουν το δικαίωμα να ελπίζεις σε αυτούς. Αποτέλεσμα της ψευδαίσθησης αυτής, είναι και οι υπερβολικές προσδοκίες. Ό,τι δεν μπορείς εσύ, το μεταθέτεις σε αυτούς. Τώρα τους αποθεώνεις, ύστερα τους πετροβολάς. Η αρχή και το τέλος των παρεξηγήσεων. Το τέλος της αφήγησης.


ΥΓ: Η ηχητική υπόκρουση είναι της Hanne Hukkelberg, με το τραγούδι Berlin. Ακριβώς όπως τα περιγράφει η πρώην γειτόνισσα (2 στενά πιο πέρα έμενε, σύμφωνα με την ονομασία του άλμπουμ της) είναι.

Επείγον

Posted On Ιουνίου 21, 2007

Filed under αχαχούχα, οικολογία

Comments Dropped one response

Λίμνη χάθηκε STOP Ο ευρών θα αμειφθεί STOP link STOP

Διαβάζω

Posted On Ιουνίου 19, 2007

Filed under αστυνομία, politics

Comments Dropped 6 Σχόλια

στο in.gr:
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας απένειμε την Τρίτη τα δημοσιογραφικά βραβεία του Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση.
[…]
Τα βραβεία του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος, που απέμεινε ο κ. Παπούλιας, πήραν οι:
[…]
Γιάννης Πρετεντέρης για την αρθρογραφία του
Ο.Κ., το πιάσαμε…

Guns of Brixton


When they kick at your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

When the law break in
How you gonna go?
Shot down on the pavement
Or waiting on death row

You can crush us
You can bruise us
But you’ll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

The money feels good
And your life you like it well
But surely your time will come
As in heaven, as in hell

You see, he feels like Ivan
Born under the Brixton sun
His game is called survivin’
At the end of the harder they come

You know it means no mercy
They caught him with a gun
No need for the Black Maria
Goodbye to the Brixton sun

You can crush us
You can bruise us
But you’ll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

When they kick at your front door
How you gonna come?
With your hands on your head
Or on the trigger of your gun

You can crush us
You can bruise us
Yes, even shoot us
But oh-the guns of Brixton

Shot down on the pavement
Waiting in death row
His game is called survivin’
As in heaven as in hell

You can crush us
You can bruise us
But you’ll have to answer to
Oh, the guns of Brixton

Επόμενη σελίδα: »