Αυτοί τι είναι;

Posted On Σεπτεμβρίου 24, 2007

Filed under στρατός, βία, εθνικισμός, politics

Comments Dropped 9 Σχόλια

Πολιτικά ορθοί ή προδότες; Για τους εθνικιστές της πατρίδας τους είναι σίγουρα προδότες. Το ερώτημα γίνεται ενδιαφέρον αν τεθεί στους ευρωπαίους εθνικιστές και τους άραβες φανατικούς μουσουλμάνους. Πως θα χαρακτήριζαν όσους αρνούνται να καταταγούν στον ισραηλινό στρατό; Αν είναι γι’ αυτούς προδότες της πατρίδας τους, τότε:

α) Αναγνωρίζουν έμεσα το Ισραήλ ως κράτος, μέσα από την αναγνώριση της πατριωτικής υποχρέωσης (εν προκειμένω της στρατιωτικής υποχρέωσης)

β) Δείχνουν σεβασμό απέναντι στους ισραηλίτες στρατιώτες.

Αν πάλι οι ανυπότακτοι πράττουν ορθά, τότε αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην προσωπική έκφραση πολιτικής γνώμης στο ζήτημα της στράτευσης. Δηλαδή το αναγνωρίζουν ως πολιτικό διακύβευμα. Οπότε πρέπει να συμφωνήσουν στην αποποινικοποίηση και την ηθική αποδοχή της ανυποταξίας. Δηλαδή αποδέχονται το αίτημα της εθελοντικής στράτευσης και της πλήρους επαγγελματικοποίσης του στρατού. Πόσο μακρυά όμως είναι αυτό από τα μακελάρικα ιδεώδη που αναπαράγει και χάρη στα οποία αναπαράγεται ο στρατός! Πως θα δικαιολογηθεί το τόσο μίσος των υπάρξεών τους, αυτή η κινητήρια δύναμή τους, που φοβούνται να την διακαιολογήσουν με βάση προσωπικές ανάγκες και την κρύβουν πίσω από «κοινά ιδανικά», από τον «Άνθρωπο», τον «Έλληνα», το «Έθνος», ιδέες όλες τους ιερές και αναμφισβήτητες; Οι εθνικιστές είναι φοβισμένοι, αυτό είναι το σίγουρο. Και όσο περισσότερο δείχνουμε και προβάλλουμε τις αντιθέσεις μας με αυτούς, όσο περισσότερο τους ξεσκεπάζουμε, τόσο περισσότερο θα λουφάζουν, γιατί θα μένουν από επιχειρήματα, γιατί το πεδίο που βρίσκονται θα πάψει να είναι άδειο από αντιπάλους.

Προσοχή! Εδώ κρύβεται μία μεγάλη παγίδα στην οποία πέφτουν αρκετοί. Δεν έχουμε καμμία σχέση με ό,τι παράγει και αναπαράγει τα ιδανικά τους. Δεν έχουμε καμμία σχέση με τις έννοιες στις οποίες ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ η θεώρησή τους. Φυσικά και διεκδικούμε τις έννοιες που έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας και καπηλεύονται από αυτούς. Το κοινωνικό ζήτημα εμείς το θέσαμε πρώτοι και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε όσο αυτό δεν θα έχει λυθεί.

Ενδεχομένως να ξενίζει αυτό το εμείς που χρησιμοποιείται κατά κόρον. Ήμουν, είμαι και θα είμαι, έλεγε η Ρόζα. Αυτά που με εκφράζουν, αυτά που με ηρεμούν, αυτά που με χαροποιούν. Αυτά που μου δίνουν αξία και απόλαυση. Αλίμονο σε όσους προσπαθήσουν να με υποβαθμίσουν, υποτιμώντας δημόσια και ιδιωτικά την ορμή και τις δυνάμεις μου. Την παρουσία μου. Είμαι λοιπόν, μέλος της μερίδας του κόσμου, μέρος της ιστορίας του κόσμου, μέρος των αγώνων, των ελπίδων, των σκέψεων, που κινούνται γύρω από το κοινωνικό ζήτημα. Δεν είμαι μόνο αυτό και αυτή μου η θέση μου δίνει το δικαίωμα να μιλάω,να γράφω και τον περισσότερο καιρό να ζω σε πρώτο ενικό.

Για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω και για άλλους που δεν έχω καταγράψει ακόμα, χαιρετίζω τους ανυπότακτους και τις ανυπότακτες του Ισραήλ, που είναι δύο φορές παλληκάρια, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή με περίσσιο θάρρος.

ΥΓ: Αυτοί ξεμπρόστιασαν τα εθνίκια, εσύ τι κάνεις;

Advertisements

Στάθης

Posted On Σεπτεμβρίου 18, 2007

Filed under politics

Comments Dropped leave a response

Ο παλιός καλός Στάθης είναι (μετά από καιρό) εδώ.

Morgenrot

Posted On Σεπτεμβρίου 17, 2007

Filed under προσωπικά, δοκιμαστικό

Comments Dropped 10 Σχόλια

Είδα τους καμμένους σήμερα

στις πέντε η ώρα το πρωί.

Ξύπνησα και περίμενα να χαράξει,

μάταια.

Το δέρμα τους

χύνονταν στα δάχτυλά μου. Μα δεν έκαιγε καθόλου.

Ήταν μαλακό σαν κρέμα. Πήγα να το δοκιμάσω και τρόμαξα.

******** (Read More)

Η επόμενη μέρα

Posted On Σεπτεμβρίου 16, 2007

Filed under βία, μνήμες, politics

Comments Dropped 2 Σχόλια

Ό,τι κι αν γίνει, γνωρίζουμε πια.

Ημερολόγιο ανάμεσα στις γραμμές

Posted On Σεπτεμβρίου 13, 2007

Filed under προσωπικά, σκέψεις

Comments Dropped 10 Σχόλια

Η μάνα μου σκέφτεται να ψηφίσει Παπαθεμελή. Θα τον σκέφτηκε μετά την εξομολόγηση ή τη νυχτερινή της προσευχή. Ξέρω ότι υπάρχουν φορές που κλαίει που ο γιος της έγινε άθεος. Είναι ύβρις να μη λογαριάζεις τους θεούς. Πως θα παρηγορηθείς από τη σκέψη του θανάτου; Πως γίνεται να ζεις χωρίς την ύπαρξη μιας σταθεράς στη ζωή σου, που άμα είσαι έξυπνος και λογικός, μόνο εκτός της θα τη βρεις; Πως θα γλυτώσεις το λογικό σου, χωρίς να το απελευθερώσεις από τη μοναδικότητά του, αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς του;

Τα μαλλιά μου πέφτουνε σταθερότερα και από τους χτύπους του ρολογιού. Θέλω να πάρω ένα νέο παλτό. (Read More)

Επόμενη σελίδα: »