Τα δικά μας παιδιά

Posted On Σεπτεμβρίου 6, 2007

Filed under art, προσωπικά, σκέψεις, μνήμες

Comments Dropped 11 Σχόλια

, που έλεγε και στις εκλογές του 2000 ο Καρα…, για λογαριασμό άλλου κόμματος τότε. Μόνο που τα δικά μας παιδιά δεν ψάχνουν να βολευτούν. Το αντίθετο μάλλον. Τα δικά μας παιδιά είναι βρυκόλακες που ζούνε το βράδυ, γυρνώντας από στέκι σε στέκι και έχουνε μανίκια τριμμένα από την επαφή με τη μπάρα, γεμάτα υπολείμματα από τσιπς, φυστίκια, «καλαμποκάκια» και άλλα συνοδευτικά της μπύρας ή του ουίσκι. Τα δικά μας παιδιά δε μιλάνε δυνατά. Κινούνται αθόρυβα, συνεπαρμένα από το τραγούδι ενός κρετίνου ή από τον παλμό κάποιων ηλεκτρικών χορδών, που χορεύουν ζόρικα, μετά από την εντολή ενός Βασιλιά (δύο είναι οι βασιλιάδες) και χορεύουν μόνον όταν έχει αδειάσει το μαγαζί. Τα δικά μας παιδιά ζουν σε χαραμάδες, ζώντας τη Γώγου και τον Καρούζο, θυμούνται παρελθόν και μέλλον με τον Τομ Ρόμπινς, καπνίζοντας στριφτά τσιγάρα και αλλάζοντας δίσκο στο πικ-απ. Τις Κυριακές πάνε γήπεδο κατευθείαν από σπίτια αλλονών, πότε σινιέ, πότε μυρίζοντας. Δε γουστάρουν δημόσιες σχέσεις, συνήθως ούτε και τις προσωπικές. Απεχθένονται τις φωτογραφίες και όταν βγαίνουν προσπαθούν να κρυφτούν. Χωρίς καταθέσεις στην τράπεζα και χρήματα στην τσέπη, είναι ο φόβος των οικονομολόγων. Κάνουν φιλίες δυνατές, αδερφικές, για να τις προδώσουν στεγνά ένα βράδυ σε κάποιο κρεββάτι. Γιατί ξέρουν, πως το μόνο που θα έρθει σίγουρα, είναι αυτό που βρήκε τον σκηνοθέτη πριν από λίγες ώρες και πρέπει να αφήσουνε όσο το δυνατόν περισσότερα σημάδια σε όσους μένουν πίσω.
nn1.jpg

ΥΓ:

Νίκος Νικολαΐδης
( αυτόγραφο )Oι νέοι θεατές μ’ αγαπούν, όχι γιατί είμαι «οργισμένος», όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν και ακόμα γιατί με επιμονή αρνήθηκα -γεγονός που το εκτίμησαν- τα δεκανίκια που σε τιμή προσφοράς διανέμει χρόνια τώρα η «καθώς πρέπει» Eυρωπαϊκή προοδευτική διανόηση. Aρνήθηκα αυτό το παιχνίδι της προσφοράς και της τρομοκρατίας, έστω και αν προερχόταν καμμιά φορά από τους θεατές, γιατί ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας, μια κρατική άποψη για το σινεμά και είναι γνωστό βέβαια πως το κράτος δεν πάει ποτέ σινεμά.

Oσο για το «οργισμένος», δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου από την στιγμή που οι συχνότητές μου γέμισαν παράσιτα από διάφορους κάλπηδες που δίνουν συνεντεύξεις (κάθε εβδομαδιαίο ιλλουστρασιόν πρέπει να φιλοξενεί ή και να συντηρεί έναν τέτοιο) και βρίζουν τους πάντες και τα πάντα, δεν έχουν να προτείνουν κάτι τι και διεκδικούν ένα χώρο ιδιαίτερο και καθαρό που σίγουρα δεν τους ανήκει και δεν τον εκφράζουν.
Tελικά όλοι αυτοί οι «απροσάρμοστοι» συγκροτούν ένα μέρος του συστήματος που ενεργεί σαν προπέτασμα καπνού για να μπορούν από πίσω να δουλεύουν ανενόχλητοι οι κρατικοί μηχανισμοί. Kαι αλλοίμονο στους κάποιος γνήσιους που πέφτουν στην παγίδα του «επώνυμου» χωρίς ποτέ να αναρωτηθούνε ποιά κέντρα αποφάσεων τους κόλλησαν την ταυτότητα του επώνυμου μοναχικού, οργισμένου, καταραμένου αναρχικού κ.τ.λ… Eρώτημα που θα προβάλλει αμείλικτο μπροστά τους απ’ τη στιγμή που θα ανακαλύψουν πως το επώνυμο μπορεί να πουλάει, αλλά πουλιέται κιόλας.

N.N.

Advertisements

11 Responses to “Τα δικά μας παιδιά”

  1. Exiled

    Αντίο κουρέλι!

    Ξέρω παιδιά που είναι μικρότεροι κι από μένα και έχουν δει τα «κουρέλια» δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες φορές. Δεν επηρέασε καμμία γενιά, αυτές είναι επηρεασμένες από τη μέθη του βολέματος. Έχει εντυπωθεί όμως στο θυμικό πολλών ατόμων. Νομίζω ότι πέθανε εσκεμμένα, για να γλιτώσει από τις 16.

  2. Παρομοίωση « ημεροδρόμιο

    […] Lacrimae rerum – Motorcycle boy […]

  3. Exiled

    links: 1, 2, 3

  4. οι σκιές μιλάν

    Πολύ όμορφο, φίλε.
    Πολύ.

  5. Exiled

    Άσε, Στράτη, δεν έχω συνέρθει, μία μέρα μετά. Ούτε πρόκειται για τις επόμενες…

  6. laxanaki

    Λες να το έκανε εσκεμμένα?? Τα κουρέλια είναι από τις αγαπημένες μου αν και την είδα 20 χρόνια μετά… Η αγαπημένη μου είναι «ο χαμένος τα παίρνει όλα»…. Μεγάλη μορφή 😦

  7. Niemandsrose

    Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
    που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
    Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
    Κάνουν ότι λάχει.

  8. Exiled

    @λαχανάκι, μάλλον δεν το έκανε εσκεμμένα, απλά «του έκατσε η ζαριά».
    @του κανενός το ρόδο, λες να τη βρήκε τώρα; Μπα, θα σαπίσει κι αυτός και θα τον φάνε τα σκουλήκια, όπως πριν από τόσα χρόνια τη Γώγου.

  9. haris

    Τα δικά μας παιδιά, τα δικά μας αδέρφια, είναι τέτοια. Εγώ δεν είδα τα «Κουρέλια». Αλλά μου αρέσει πολύ το «Ο χαμένος τα παίρνει όλα.»

    Αύριο κατευθείαν στο DVDάδικο…

  10. το βυτίο

    άργησα λίγο αλλά τώρα το είδα απ’ το anti-rust του οι σκιές μιλάν.
    πολύ ωραίο.

  11. Exiled

    Merci, vitio…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s