Αυτοί τι είναι;

Posted On Σεπτεμβρίου 24, 2007

Filed under στρατός, βία, εθνικισμός, politics

Comments Dropped 9 Σχόλια

Πολιτικά ορθοί ή προδότες; Για τους εθνικιστές της πατρίδας τους είναι σίγουρα προδότες. Το ερώτημα γίνεται ενδιαφέρον αν τεθεί στους ευρωπαίους εθνικιστές και τους άραβες φανατικούς μουσουλμάνους. Πως θα χαρακτήριζαν όσους αρνούνται να καταταγούν στον ισραηλινό στρατό; Αν είναι γι’ αυτούς προδότες της πατρίδας τους, τότε:

α) Αναγνωρίζουν έμεσα το Ισραήλ ως κράτος, μέσα από την αναγνώριση της πατριωτικής υποχρέωσης (εν προκειμένω της στρατιωτικής υποχρέωσης)

β) Δείχνουν σεβασμό απέναντι στους ισραηλίτες στρατιώτες.

Αν πάλι οι ανυπότακτοι πράττουν ορθά, τότε αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην προσωπική έκφραση πολιτικής γνώμης στο ζήτημα της στράτευσης. Δηλαδή το αναγνωρίζουν ως πολιτικό διακύβευμα. Οπότε πρέπει να συμφωνήσουν στην αποποινικοποίηση και την ηθική αποδοχή της ανυποταξίας. Δηλαδή αποδέχονται το αίτημα της εθελοντικής στράτευσης και της πλήρους επαγγελματικοποίσης του στρατού. Πόσο μακρυά όμως είναι αυτό από τα μακελάρικα ιδεώδη που αναπαράγει και χάρη στα οποία αναπαράγεται ο στρατός! Πως θα δικαιολογηθεί το τόσο μίσος των υπάρξεών τους, αυτή η κινητήρια δύναμή τους, που φοβούνται να την διακαιολογήσουν με βάση προσωπικές ανάγκες και την κρύβουν πίσω από «κοινά ιδανικά», από τον «Άνθρωπο», τον «Έλληνα», το «Έθνος», ιδέες όλες τους ιερές και αναμφισβήτητες; Οι εθνικιστές είναι φοβισμένοι, αυτό είναι το σίγουρο. Και όσο περισσότερο δείχνουμε και προβάλλουμε τις αντιθέσεις μας με αυτούς, όσο περισσότερο τους ξεσκεπάζουμε, τόσο περισσότερο θα λουφάζουν, γιατί θα μένουν από επιχειρήματα, γιατί το πεδίο που βρίσκονται θα πάψει να είναι άδειο από αντιπάλους.

Προσοχή! Εδώ κρύβεται μία μεγάλη παγίδα στην οποία πέφτουν αρκετοί. Δεν έχουμε καμμία σχέση με ό,τι παράγει και αναπαράγει τα ιδανικά τους. Δεν έχουμε καμμία σχέση με τις έννοιες στις οποίες ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ η θεώρησή τους. Φυσικά και διεκδικούμε τις έννοιες που έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας και καπηλεύονται από αυτούς. Το κοινωνικό ζήτημα εμείς το θέσαμε πρώτοι και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε όσο αυτό δεν θα έχει λυθεί.

Ενδεχομένως να ξενίζει αυτό το εμείς που χρησιμοποιείται κατά κόρον. Ήμουν, είμαι και θα είμαι, έλεγε η Ρόζα. Αυτά που με εκφράζουν, αυτά που με ηρεμούν, αυτά που με χαροποιούν. Αυτά που μου δίνουν αξία και απόλαυση. Αλίμονο σε όσους προσπαθήσουν να με υποβαθμίσουν, υποτιμώντας δημόσια και ιδιωτικά την ορμή και τις δυνάμεις μου. Την παρουσία μου. Είμαι λοιπόν, μέλος της μερίδας του κόσμου, μέρος της ιστορίας του κόσμου, μέρος των αγώνων, των ελπίδων, των σκέψεων, που κινούνται γύρω από το κοινωνικό ζήτημα. Δεν είμαι μόνο αυτό και αυτή μου η θέση μου δίνει το δικαίωμα να μιλάω,να γράφω και τον περισσότερο καιρό να ζω σε πρώτο ενικό.

Για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω και για άλλους που δεν έχω καταγράψει ακόμα, χαιρετίζω τους ανυπότακτους και τις ανυπότακτες του Ισραήλ, που είναι δύο φορές παλληκάρια, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή με περίσσιο θάρρος.

ΥΓ: Αυτοί ξεμπρόστιασαν τα εθνίκια, εσύ τι κάνεις;

Advertisements

9 Responses to “Αυτοί τι είναι;”

  1. maurochali

    είναι πραγματικά αξιοθαύμαστοι. Υπάρχει γενικότερα στο Ισραήλ ένας σημαντικός αριθμός γυναικών και ανδρών που από την θέση τους ο καθένας / η καθεμιά αντιστρατεύονται τον ισραηλίτικο μιλιταρισμό κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες με τον πιο ενερητικό τρόπο. Και αυτοί οι άνθρωποι είναι το καλύτερο επιχείρημα ενάντια στον αντιεβραϊσμό των ελλήνων εθνικιστών.
    Τώρα για το αν οι εθνικιστές είναι φοβισμένοι … Εγώ δυστυχώς είμαι λιγότερο σίγουρος.

  2. indictos

    maurochali …καί εγώ μάλλον σαν φίδι σε χειμερία νάρκη μου κάνουν.

    Να μην ξεχάσουμε επίσης Εξόριστε και τους Ισραηλινούς Αναρχικούς που προτάσσουν τα στήθη τους απέναντι στις μπουλντόζες του τείχους του αίσχους (και εκεί μιλάμε γιά αληθινά όπλα, όχι για δακρυγόνα καί «ζαρνινιέρες»)

  3. aufheber

    δεν είναι προβοκάτσια: το θέμα της στράτευσης είναι ένα παράδοξο που επιβιώνει… αν πρόκειται περί νόμου του κράτους (κάτι που ισχύει λ.χ. στο ελληνικό σύνταγμα και αναγνωρίζει την υποχρέωση να ασκηθεί στα όπλα κάθε άρρενας ενήλικος), τότε ο νόμος πρέπει να είναι καθολικός και δίχως εξαιρέσεις (φυσικά στο ίδιο άρθρο ο νομοθέτης αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο εναλλακτικής θητείας – τί ισχύει βεβαίως πρακτικά το γνωρίζουμε όλοι)… καταλαβαίνεις ότι η διαλεκτική αφορά την σχέση του νόμου με τον πολίτη ευρύτερα (κι αυτό είναι θεμελιώδες)…

    θα σταθώ λίγο στο παράδειγμα που φέρνεις σε σχέση με το ισραήλ και το έξυπνο, ομολογώ, παιχνίδι που παίζεις με ένα ερώτημα παγίδα… να θυμάσαι ομως: ότι αργά ή γρήγορα οι αντιθέσεις καταργούνται με βίαιο τρόπο (όχι με επιχειρήματα)… αυτό το λέω διότι προϋποθέτεις σιωπηλά ότι ο φασίστας μπορεί να συζητήσει (στην πραγματικότητα κανένας που έχει πειστεί περί των δικαίων του είτε είναι αριστερός είτε δεξιός ή εθνικιστής, ορθόδοξος ή μουσουλμάνος δεν μπορεί να συζητήσει, μάλλον πόσο να συνεννοηθεί – η ανοχή διασφαλίζει μόνον την συμβίωση σε ένα επίπεδο συναλλαγών κι αυτό είναι το έργο του νόμου και της πολιτικής… όσον αφορά την συνεννόηση, δεν ξέρω: συντάσσομαι με τη ρήση του Κονδύλη, ότι ο διάλογος μεταξύ ανθρώπων που έχουν την ίδια γνώμη είναι περιττός, ενώ μεταξύ ανθρώπων με διαφορετική γνώμη, αδύνατος… κι αυτό το επιβεβαιώνει και η μικρή συνάθροιση των ιστολόγων μας)..

    διαπράττεις εξάλλου ένα μικρό σφάλμα, αν μου επιτρέπεις, στο παράδειγμά σου: ο εθνικιστής δεν αναγνωρίζει τη νομιμότητα του κράτους του ισραήλ ευθύς εξαρχής – κι όχι του στρατού… θεωρεί ότι το κράτος του ισραήλ παραχωρήθηκε στον εβραϊκό πληθυσμό, άρα δεν πρόκειται να συζητήσει με σένα τίποτα… δεν αναγνωρίζει καν το ερώτημά σου διότι δεν συσχετίζεται με τις οικείες του έννοιες περί στρατού ή έθνους (διότι κάθε εθνικιστής αναγνωρίζει στην ουσία μόνον ένα Έθνος, την δική του παραλληρηματική ιδεά)… έτσι θα σου απαντήσει και ο έλληνας και ο μουσουλμάνος και ο ευρωπαίος εθνικιστής… αν παρ’ελπίδα κατορθώσεις και τον πιέσεις αρκετά και είναι πρόθυμος να διερευνήσει τις σημασίες μάλλον θα καταφύγει στην αναγνώριση του κράτους – έστω και αποδεχόμενος την προβληματική του φύση…

    εγώ παρόλο που στρατεύτηκα και παρόλο που παρακινώ πάντοτε φίλους να αποφύγουν αυτήν την βλακωδέστατη διαδικασία, εντούτοις, δεν θεωρώ ότι στρατεύτηκα επειδή φοβήθηκα ή δεν είχα τη δυνατότητα να επιλέξω απαλλαγή (την είχα): στρατεύτηκα επειδή αυτός είναι ο νόμος (ο νόμος εξόριστε δεν είναι καπρίτσιο: δυνατότητα συγκρότησης είναι και ορθά λες, ο συγκεκριμένος νόμος οφείλει να αναθεωρηθεί και μόνον έτσι μπορεί να καταστεί πολιτικό ξανά το διακύβευμα)… θεμελιώδη προβλήματα ωστόσο που άπτονται του νόμου αλλά αφορούν παραμέτρους ουσιαστικές για τη ζωή μας οφείλουν να τεθούν και να τίθενται διαρκώς υπό δημόσια κρίση (αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτή είναι μία ευθύνη που κανένας δεν θέλει)… και ο νόμος και ο νομοθέτης ιστορικά ζώα είναι…

    ΥΓ δεν έχει σημασία ποιος έθεσε τί πρώτος… σημασία έχει μόνον ότι τέθηκε και πως τίθεται διαρκώς εκ νέου – κι αυτό άμεσα ή έμμεσα συμβαίνει σε κάθε ιστορική εποχή (ας μην έχουμε αυταπάτες: δεν θα επιλυθεί ποτέ τίποτα)…

    ΥΓ. συμφωνώ με τον ίνδικτο ότι δηλ. οι αναρχικοί (κι όχι μόνο)διακινδυνεύουν πολλά περισσότερα καθημερινά – ειδικά σε ένα κράτος όπως είναι το ισραήλ… πως εξάλλου είχαν διακινδυνεύσει πολλά μία ομάδα πιλότων της ισραηλινής αεροπορίας πριν καποια χρόνια όταν αρνήθηκαν να βομβαρδίσουν περιοχές αμάχων παλιστινίων και αποτάχθηκαν νομίζω ενώ κάποιοι αντιμετώπισαν και στρατοδικείο…

  4. aerosol

    Είναι πολλά χρόνια που φτάνουν στ’ αυτιά μας τέτοια νέα από το Ισραήλ και χαίρομαι που πληθαίνουν και γίνονται εντονότερα (το παράδειγμα των πιλότων που αναφέρει ο aufheber μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση).
    Αν σκεφτούμε πως το Ισραήλ είναι μια χώρα που θεωρεί μόνιμα εαυτόν σε κατάσταση πολέμου -και όχι αδικαιολόγητα- γεννιέται αυτόματα το ερώτημα: οι Έλληνες, που ενθουσιάζονται ανέξοδα σε κάθε περίπτωση «ανυπακοής» πολιτών σε κράτη για τα οποία τρέφουν αντιπάθεια, πώς θα αντιμετώπιζαν ανάλογο φαινόμενο;
    Για τους εθνικιστές γνωρίζουμε. Οι υπόλοιποι; Υπάρχουν υπόλοιποι ή μιλάμε για διαβαθμίσεις εθνικισμού;

    Στο δικό σου ερώτημα θα απαντούσα πως οι εθνικιστές αντιλαμβάνονται και εκτιμούν τον εθνικισμό ακόμα και του εχθρού τους. Το μίσος για τον «ρίψασπη» είναι εντυπωμένο στον ψυχισμό και αποτελεί, μαζί με άλλα, ακρογωνιαίο λίθο της οπτικής τους. Το πρόσκαιρο συμφέρον έχει λιγότερη σημασία από την απειλή που φέρει η ανυποταξία για την αντίληψή τους του κόσμου.

  5. Exiled

    Συγγνώμη για την αργοπορία στις απαντήσεις, αλλά ο χρόνος που διαθέτω είναι ελάχιστος.

    @Μαύρο χάλι και ίνδικτε, έχετε δίκιο να αμφισβητείτε το φόβο των εθνικιστών. Είναι όμως πεποίθησή μου να τους χτυπήσουμε εκεί που νιώθουν δυνατοί. Αυτοί προβάλλουν το φόβο ως κύριο συστατικό της αντίληψής τους για την κοινωνία. Εμείς πρέπει να τους απαντήσουμε πως ο φόβος υπάρχει πρωτίστως στα μυαλά τους και ότι αν αυτοί φοβούνται, εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους ευχηθούμε ταχεία ανάρρωση.

    @aufheber, στην πρώτη σου παρατήρηση, από τη στιγμή που βλέπω ότι ο νόμπος δεν είναι ο ίδιος για μένα και για το παιδί του προέδρου του Αρείου Πάγου, τότε δεν μπορώ παρά να προστατέψω τον εαυτό μου απ’ αυτόν.
    Κατά τα άλλα, όπως κάθε ολοκληρωμένη (γι’ αυτό και ολοκληρωτική) θεώρηση, ο εθνικισμός έχει κι αυτός τις (μεγάλες) αντιφάσεις του. Στο παράδειγμα που τίθεται, είναι εμφανής μία περιπτωσιακή του αντίφαση. Αλλά οι περιπτώσεις είναι αυτές που βιώνονται και των οποίων τις επιπτώσεις αντιμετωπίζουμε. Από κει και πέρα, νόμος για τον οποίο και δεν έχω συναποφασίσει και θεωρώ ότι με βλάπτει και σε σημαντικό βαθμό, χωρίς να υπάρχουν υπολογίσιμα ωφέλη ως αντιστάθμισμα της απώλειας που μου επιφέρει (ακόμα και κοινωνικά), για μένα είναι διακύβευμα και τον φέρνω στο προσκήνιο, προκειμένου να γίνει κοινωνικό θέμα. Εν προκειμένω, η ένταξη των πολιτών στο στράτευμα, δεν προσφέρει παρά ελάχιστα στην ασφάλεια της χώρας.

    @aerosol, ως η πιο λογική αντίδρασή τους φαντάζει αυτή που παραθέτεις. Αλλά και το μίσος τους για τους Εβραίους δεν είναι μη υπολογίσιμο μέγεθος.

  6. vangelakas

    Καλησπέρα.

    Δέν βρήκα κάποιο μέηλ, γι’αυτό καί είπα νά σέ ρωτήσω από εδώ… Μήπως ξέρεις κάποιον ελληνόφωνο ταξιδιωτικό οδηγό γιά τό Βερολίνο;

    Ευχαριστώ…

  7. Exiled

    vangelakas, έχεις μέηλ.

  8. thanasisk

    @aufheber: Το κράτος το ελληνικό δίνει τόσο έμφαση στην εκπαίδευση με όπλα που οι μισοί είναι Ι3άοπλο-Ι4 και όπλο βλέπεις όταν πας σκοπιά (και στις 2 φορές σε ένα χρόνο που θα κάνεις πυρ και κίνηση)

  9. aufheber

    προς αποφυγήν παρεξηγήσεων… τον στρατό τον θεωρώ απόλυτα περιττό – όσο για την εκπαίδευση στα όπλα είναι μία αναχρονιστική πρακτική που δεν έχει πια καμία σχέση με τις σύγχρονες μεθόδους διεξαγωγής πολέμου…

    όσον αφορά τα άοπλα στον στρατό συνεπώς δεν με ενοχλούν: το πρόβλημα παραμένει το γεγονός ότι επί ένα έτος (σήμερα) το κράτος απαιτεί τη φυσική σου παρουσία (και συνακόλουθα την απόλυτη πολιτική και οικονομικη καταστροφή σου) με έμφαση σε έναν νόμο ο οποίος δεν είναι πια σύμφωνος προς την ευρωπαϊκή ένωση και τα στοιχειώδη που αυτή προβλέπει για τα ανθρώπινα δικαιώματα (το κράτος αυτό είναι μέλος της ένωσης άρα έχει προσχωρήσει σε μία νέα συνθήκη που καθορίζει μεταξύ άλλων και θέματα ανθρωπινων δικαιωμάτων)…

    αυτό που είπα και λέω ότι εφόσον είναι νόμος του κράτους καμία εξαίρεση δεν είναι δυνατή… η συζήτηση για το αν πρέπει να είναι νόμος του κράτους με αφορά και λέω απερίφραστα: όχι δεν πρέπει να είναι νόμος του κράτους… ωστόσο και αυτό είναι σημαντικό: ο νόμος δεν γνωρίζει εξαιρέσεις διότι αν γνωρίζει είναι καπρίτσιο και το καπρίστιο δεν θεμελιώνει τίποτα (αναπαράγει μόνον σε όλα τα επίπεδα μία κοινωνία ατομιστών και αστών)…

    φίλε εξόριστε όσον αφορά τον γιο του αρεοπαγίτη και πόσους ακόμη μπορώ να θυμηθώ, δεν μου λέει τίποτα… τα μέσα που μετέρχεται ο καθένας είναι θέμα της τύχης του και της σκέψης του… αυτό που με ενδιαφέρει και μόνον αυτό με ενδιαφέρει είναι αν η προϋπόθεση της πολιτικής είναι ο νόμος ή αν είναι η αυθαιρεσία… ξέρω πολύ καλά ότι προς το παρόν ελέω παραδοξότητας (το ανθρώπινο ον εννοώ) είναι η αυθαιρεσία συνεπώς θα σε προτρέψω να μην καταταγείς ποτέ – αν μπορείς… όμως σε επίπεδο πολιτικής φιλοσοφίας αυτή η εξαίρεση είναι αδιανόητη (αν προϋποθέσουμε την ανάγκη κοινωνικής και πολιτικής μορφής): και νομίζω ότι είναι εύλογο… το αίτημα παραμένει αυτό που προτάσσει η σκέψη (όχι αυτό που ισχύει και ο τρόπος που ισχύει) – ειδάλλως καμία μετεξέλιξη ή μεταμόρφωση δεν θα ήταν ποτέ δυνατή…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s