Επανακαθορισμός της έννοιας της τρομοκρατίας

Posted On Νοέμβριος 29, 2007

Filed under βία, politics

Comments Dropped 5 Σχόλια

από το γερμανικό ομοσπονδιακό δικαστήριο, με αφορμή την υπόθεση της militante Gruppe. Θα ακολουθήσει εκτενέστερο ποστ το μεσημέρι. Αυτό που προς το παρόν μπορεί να ειπωθεί, είναι πως η αριστερή οργάνωση, που έχει αναλάβει με ανακοινώσεις της την ευθύνη για την πυρπόληση πάνω από 30 κρατικών οχημάτων και κτηρίων που στεγάζουν κρατικές υπηρεσίες (χωρίς όμως κάποιο θύμα ή κίνδυνο για τη ζωή κάποιου μέσω αυτής της δρατηριότητας), θεωρείται με βάση την ερμηνεία της παραγράφου 128a (η οποία ορίζει τι είναι τρομοκρατία) εγκληματική και όχι τρομοκρατική οργάνωση. Το ζήτημα της τρομοκρατίας μπαίνει σε διαφορετική βάση και με μία βιαστική πρώτη ανάλυση, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το πρώτο στοπ στην ολοένα και πιο διευρυμένη αντίληψη της έννοιας της τρομοκρατίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Για τους γερμανομαθείς, σχετικά link: εδώ κι εδώ.

Πρωτοφανές! Η αστυνομία χρησιμοποιεί πλαστικές σφαίρες εναντίον πολιτών στην Ελλάδα!

Αντιγράφω κατά λέξη (Read More)

Generationshelden (ήρωες γενιάς)

Posted On Νοέμβριος 18, 2007

Filed under art

Comments Dropped 8 Σχόλια

Τσέκαρέ τους, θα με θυμηθείς.
– Είχες δίκιο. Είναι πολύ καλοί. Όσο υπερβολικός κι αν είναι ο τίτλος, είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να ειπωθεί.
– Δηλαδή παραδέχεσαι την ύπαρξη «γενεών» και «πνεύματος της εποχής» (Zeitgeist);
– Όχι, δε λέω αυτό. Στο μεν πρώτο, όταν αναφερόμαστε σε «γενιές», αναφερόμαστε σε παρέες, των οποίων η δημιουργικότητα και η δραστηριότητα καθόρισαν ένα συγκεκριμένο ύφος σε ένα συγκεκριμένο πεδίο. Έτσι π.χ., για την ποίηση έχουμε τη «γενιά του ’30». Δε σημαίνει ότι όλοι όσοι γεννήθηκαν μία συγκεκριμένη εποχή, είχαν τα ίδια μυαλά, το ίδιο γούστο και ανήκαν σε μία κοινή παρέα που ασχολούνταν με κοινά θέματα και το έκαναν με παρόμοιο τρόπο. Αυτά είναι περιορισμένης συμμετοχής και τα ονομάζουμε ρεύματα. Εξ ου και η «κοντινότητα» και όχι η απόλυτη συμφωνία με τον όρο. Το δε δεύτερο (πνεύμα της εποχής), είναι μία εφεύρεση που χρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει όλους όσους θέλουν να βλέπουν γενικούς κανόνες και όχι πρόσωπα. Είναι έκφραση βιβλίων. Ανάγει παρέες και δημιουργήματα ως μοναδικά συμβάντα του καιρού και φτιάχνει αγορές. Απ’ αυτές πάλι ζουν, θα μου πεις. Εγώ πάλι ξέρω εσένα, τον Θάνο, τον Νάσσο, ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους και κανέναν «μέσο όρο»… (Read More)

17.11.2006

Posted On Νοέμβριος 15, 2007

Filed under αστυνομία, βία, μνήμες, politics

Comments Dropped leave a response

Μην ενοχλείτε

Posted On Νοέμβριος 10, 2007

Filed under σκέψεις

Comments Dropped 15 Σχόλια

alexander-pichushkin.jpg


Περπατάτε πολύ γρήγορα. Μιλάτε δυνατά. Γελάτε με ανόητα αστεία. Προσπαθώ να θυμηθώ μία στιγμή που όλα αυτά είχανε ένα νόημα, μία κοινή γραμμή που τα καθοδηγούσε, όχι τότε που υπήρχε θεός, αλλά τότε που η μάνα μου με έστελνε στην παρέλαση με τα τανκς και τις σιδερωμένες στολές των αξιωματικών. Στο σχολείο μας μιλούσαν επί μία βδομάδα γι’ αυτήν. Όλα τα παιδιά θέλανε να πάνε. Από τα νότια της πόλης μέχρι εκεί, ήτανε ένα ταξίδι. Κι εγώ ένα παιδί που αδιαφορούσε για όλ’ αυτά. Μα θυμάμαι που όλοι τους πήγαιναν κάπου. Κι εγώ τους ακολουθούσα. Μπήκα στο μετρό και κοίταξα γύρω μου. Κανένας δεν κοιτούσε τον άλλον, παρά μόνον το πάτωμα. Στην αρχή τους λυπήθηκα.

Τα χρόνια πέρασαν. Είδα τους ίδιους ανθρώπους, που με προσμονή πηγαίναν στην παρέλαση να μένουν ολοένα και πιο έξω από το κέντρο της πόλης. Είδα την πόλη να γίνεται ακριβή, την Όλια που έμενε στον ίδιο όροφο να γίνεται πουτάνα στα 15 της, τα σκουπίδια να αποκτούν αξία για αρκετούς και τους κατοίκους να συνεχίζουν να κοιτάζουν χαμηλά. Πλεόν δεν μ’ ενδιέφερε η αναπνοή τους. Ήτανε προφανές πως ούτε τους ίδιους. Έτσι έμαθα και για τον Ρίοντορ. Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι χαρούμενο, κάτι που να μου δώσει ένα βλέμμα πιο ήπιο. Θέλησα να γίνω πάλι παιδί. Ξύπνησα μία Κυριακή.

Τις Κυριακές μαζεύονταν οι μεγάλοι στα πάρκα και τις πλατείες και παίζανε σκάκι. Με τα μεγάλα πιόνια, που ήτανε τόσο σημαντικά. Σιγά-σιγά άρχισα να μαθαίνω ότι σημαντικότερος ήταν ο χώρος που αυτά καταλάμβαναν. Οι φιγούρες τους ήταν απλές δυνατότητες για τους ελιγμούς, τις επιθέσεις και την τελική εξαφάνιση του βασιλιά. Έπρεπε να σκοτωθεί ο βασιλιάς. Ο πατέρας μου με το θείο Νικολάι ξεκινούσανε μία παρτίδα το πρωί και μένανε μέχρι να βραδυάσει. Μ’ έστελνε η μάνα μου να τους πω ότι το βραδυνό ήτανε έτοιμο. Στο δρόμο έβλεπα τόσους να γυρίζουν μόνοι, κοιτώντας σε στα μάτια. Μου έλεγε η μαμά να μη τους μιλάω. Έτρεχα και τους έβλεπα να κοιτούνε το ζωγραφισμένο τσιμέντο. Οι ιδέες τους ήτανε εκεί. Δεν ήτανε τόσο για το στοίχημά τους (ένα ρούβλι το παιχνίδι ήτανε), όσο για τη χαρά της εξολόθρευσης του αντιπάλου. Της ολοκληρωτικής επιβολής.

********

Δε θα πει κανείς ότι κι εγώ δούλευα σαν όλους τους άλλους, ότι κι εγώ πήγαινα για κανένα ποτό στο μπαρ της γειτονιάς. Μην περιμένετε να ακούσετε ότι ήμουν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήμουν. Τι λέω, δεν είμαι. Ζω ακόμα κι ας σας στοιχίζει. Ξέρω πόσο θα θέλατε να με δείτε κρεμασμένο, σαν δικτάτορα αραβικής χώρας, σαν αδιάφορο γάλλο έποικο της Αφρικής, που σκότωσε από αδιαφορία σε κάποιον τόπο παντού και πάντα, ανάλογα με το αναλόγιο που στέκεται ή τα δάκτυλα που στηρίζεται. Με θέλατε να εξαφανιστώ, γιατί δε μπορούσε να χωρέσει το μυαλό σας τις δυνατότητες που έκανα πραγματικότητα. Δεν μπορείτε να ζήσετε με το απρόπτο, το γεγονός της διαρκούς μεταβολής. Είστε συνηθισμένοι άνθρωποι, βλέπετε. Κι ήμουν εκεί για να σας δείχνω πόσο διαφέρουμε. Όχι, δεν ήμουν θεός, δεν ήμουν ούτε διάβολος. Το μόνο που έκανα, ήταν να παίζω ένα παιχνίδι, που δεν μ’ αφήσατε καν να το τελειώσω.

Πηγές:1, 2, 3, 4