Μην ενοχλείτε

Posted On Νοέμβριος 10, 2007

Filed under σκέψεις

Comments Dropped 15 Σχόλια

alexander-pichushkin.jpg


Περπατάτε πολύ γρήγορα. Μιλάτε δυνατά. Γελάτε με ανόητα αστεία. Προσπαθώ να θυμηθώ μία στιγμή που όλα αυτά είχανε ένα νόημα, μία κοινή γραμμή που τα καθοδηγούσε, όχι τότε που υπήρχε θεός, αλλά τότε που η μάνα μου με έστελνε στην παρέλαση με τα τανκς και τις σιδερωμένες στολές των αξιωματικών. Στο σχολείο μας μιλούσαν επί μία βδομάδα γι’ αυτήν. Όλα τα παιδιά θέλανε να πάνε. Από τα νότια της πόλης μέχρι εκεί, ήτανε ένα ταξίδι. Κι εγώ ένα παιδί που αδιαφορούσε για όλ’ αυτά. Μα θυμάμαι που όλοι τους πήγαιναν κάπου. Κι εγώ τους ακολουθούσα. Μπήκα στο μετρό και κοίταξα γύρω μου. Κανένας δεν κοιτούσε τον άλλον, παρά μόνον το πάτωμα. Στην αρχή τους λυπήθηκα.

Τα χρόνια πέρασαν. Είδα τους ίδιους ανθρώπους, που με προσμονή πηγαίναν στην παρέλαση να μένουν ολοένα και πιο έξω από το κέντρο της πόλης. Είδα την πόλη να γίνεται ακριβή, την Όλια που έμενε στον ίδιο όροφο να γίνεται πουτάνα στα 15 της, τα σκουπίδια να αποκτούν αξία για αρκετούς και τους κατοίκους να συνεχίζουν να κοιτάζουν χαμηλά. Πλεόν δεν μ’ ενδιέφερε η αναπνοή τους. Ήτανε προφανές πως ούτε τους ίδιους. Έτσι έμαθα και για τον Ρίοντορ. Προσπάθησα να σκεφτώ κάτι χαρούμενο, κάτι που να μου δώσει ένα βλέμμα πιο ήπιο. Θέλησα να γίνω πάλι παιδί. Ξύπνησα μία Κυριακή.

Τις Κυριακές μαζεύονταν οι μεγάλοι στα πάρκα και τις πλατείες και παίζανε σκάκι. Με τα μεγάλα πιόνια, που ήτανε τόσο σημαντικά. Σιγά-σιγά άρχισα να μαθαίνω ότι σημαντικότερος ήταν ο χώρος που αυτά καταλάμβαναν. Οι φιγούρες τους ήταν απλές δυνατότητες για τους ελιγμούς, τις επιθέσεις και την τελική εξαφάνιση του βασιλιά. Έπρεπε να σκοτωθεί ο βασιλιάς. Ο πατέρας μου με το θείο Νικολάι ξεκινούσανε μία παρτίδα το πρωί και μένανε μέχρι να βραδυάσει. Μ’ έστελνε η μάνα μου να τους πω ότι το βραδυνό ήτανε έτοιμο. Στο δρόμο έβλεπα τόσους να γυρίζουν μόνοι, κοιτώντας σε στα μάτια. Μου έλεγε η μαμά να μη τους μιλάω. Έτρεχα και τους έβλεπα να κοιτούνε το ζωγραφισμένο τσιμέντο. Οι ιδέες τους ήτανε εκεί. Δεν ήτανε τόσο για το στοίχημά τους (ένα ρούβλι το παιχνίδι ήτανε), όσο για τη χαρά της εξολόθρευσης του αντιπάλου. Της ολοκληρωτικής επιβολής.

********

Δε θα πει κανείς ότι κι εγώ δούλευα σαν όλους τους άλλους, ότι κι εγώ πήγαινα για κανένα ποτό στο μπαρ της γειτονιάς. Μην περιμένετε να ακούσετε ότι ήμουν ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήμουν. Τι λέω, δεν είμαι. Ζω ακόμα κι ας σας στοιχίζει. Ξέρω πόσο θα θέλατε να με δείτε κρεμασμένο, σαν δικτάτορα αραβικής χώρας, σαν αδιάφορο γάλλο έποικο της Αφρικής, που σκότωσε από αδιαφορία σε κάποιον τόπο παντού και πάντα, ανάλογα με το αναλόγιο που στέκεται ή τα δάκτυλα που στηρίζεται. Με θέλατε να εξαφανιστώ, γιατί δε μπορούσε να χωρέσει το μυαλό σας τις δυνατότητες που έκανα πραγματικότητα. Δεν μπορείτε να ζήσετε με το απρόπτο, το γεγονός της διαρκούς μεταβολής. Είστε συνηθισμένοι άνθρωποι, βλέπετε. Κι ήμουν εκεί για να σας δείχνω πόσο διαφέρουμε. Όχι, δεν ήμουν θεός, δεν ήμουν ούτε διάβολος. Το μόνο που έκανα, ήταν να παίζω ένα παιχνίδι, που δεν μ’ αφήσατε καν να το τελειώσω.

Πηγές:1, 2, 3, 4

Advertisements

15 Responses to “Μην ενοχλείτε”

  1. Exiled

    Το κομμάτι που ακούγεται, είναι του Arvo Pärt και έχει την ονομασία «Cantus in memory of Benjammin Britten», από το έργο του «Tabula Rasa». Μου το θύμησε ο idendity cafe, με ένα (ακόμα) εξαιρετικό του ποστ. Όποιος ενδιαφέρεται, το κατεβάζει από εδώ (δεξί κλικ, αποθήκευση ως…)

  2. οι σκιές μιλάν

    Αν σου πώ τώρα τι ιστορίες έφτιαχνα στο μυαλό μου, ενόσω διάβαζα το ποστ και μέχρι να φτάσω στο τέλος και να δώ τις παραπομπές…»θα φύγεις».

    Οι θεωρίες της πρόσληψης με αθωώνουν, η ζωή του Σάσα, όχι.

    Το κείμενό ήταν σαν ένα παραγάδι από χαράδρες δεμένες μεταξύ τους, καθε μια ικανή να σε καταπιεί ολόκληρο. Αφού εσένα δεν σε κατάπιε καμμιά από δαυτές όσο το ‘γραφες, σου βγάζω το καπέλο.

    Εύγε!

  3. Exiled

    @σκιές, τα παραλές, θαρρώ 😳

  4. aerosol

    Θαυμάσιο post και θαυμάσιο κομμάτι.
    [Ευχαριστώ]

  5. Exiled

    Εγώ σ’ ευχαριστώ, aerosol, για την επίσκεψή σου και τον καλό σου λόγο.

  6. kopoloso

    «[…] Σιγά-σιγά άρχισα να μαθαίνω ότι σημαντικότερος ήταν ο χώρος που αυτά καταλάμβαναν.»

    Φακ! Μου σηκώθηκε η τρίχα!
    Ωραίο ποστ, και πολύ ωραία η επιλογή του Pärt για να το συνοδέψει!
    Καλημέρα.

  7. Exiled

    kopoloso, κάθε παιχνίδι εξουσίας γίνεται, από την προϊστορική εποχή μέχρι τώρα, έμμεσα ή (συνήθως) άμμεσα, για την κατάληψη του χώρου, την κυριαρχία σε αυτόν και ό,τι αυτός περιλαμβάνει. Oder?
    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και καλή σου μέρα.

  8. maurochali

    τι ύπουλος που είσαι, Εξόριστε, τι ωραία, φριχτά ύπουλος. Τι θα την κάνουμε τώρα εμείς την συμπάθεια για το «τέρας», που μας έχει κάτσει στον λαιμό;

  9. Exiled

    Αγαπητό Μαύρο Χάλι, ελπίζω με τον τρόπο αυτό να σας κάνω να συμπονέσετε περισσότερο την επόμενη φορά τον γνωστό σας άγνωστο που κοιτάτε κάθε πρωί μέσα απ’ τον καθρέφτη. Γιατί αν εσείς οι αριστεροί πιστεύετε στον άνθρωπο, τότε πρέπει να παραδεχτείτε ότι από απροσεξία, από βαρεμάρα, από μία τυπική διαστροφή, θα μπορούσατε κι εσείς να βρεθείτε στη θέση του. Είστε κι εσείς δηλαδή, ως άνθρωπος, φορέας αυτής της φρικτής νόσου της εξολόθρευσης του άλλου. Από την αυτοάμυνα μέχρι το απλό καπρίτσιο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και αυτό η ηθική και η αυτοσυντήρηση μας το έχουν απαγορεύσει να το βλέπουμε. Πέρα από την ηθική, πέρα από τη συμβατικότητα, υπάρχουν κι άλλες δυνατότητες…

  10. maurochali

    Έχεις χίλιες φορές δίκιο, Εxiled· το συνειδητοποιήσα με τον πιο σαφή τρόπο, όταν είχα δει μια φωτόγραφία του βοσκού από το Αγρίνιο, που είχε εκτελέσει τους κυνηγούς, πριν 2(;) χρόνια. Όμως γιατί να τον συμπονέσεις τον γνωστό άγνωστο απέναντι; Εγώ θα έλεγα μάλλον να τον οικτίρεις ή να τον φοβηθείς ή να τον φοβηθείς και να τον θαυμάσεις ταυτόχρονα. Ίσως επειδή όντως είμαι σε μεγάλο βαθμό φορέας της συμβατικής ηθικής. Αίσθάνομαι όμως ότι κομμάτι μας είναι και η «νόσος» και οι «θεραπείες» της που έχουμε κατά καιρούς επινοήσει και επινοούμε. Και ομολογώ ότι τις «λύσεις» που δίνουν οι ανθρώπινοι πολιτισμοί στον φόνο, με κύριο εργαλείο την σχετικοποιήση, τις θαυμάζω όσο λίγα ανθρώπινα δημιουργήματα.
    Γίνομαι ίσως λιγάκι προκλητικά μονόπλευρος, το βλέπω, αλλά είναι κυρίως επειδή θα ήθελα να μάθω, ποιες άλλες δυνατότητες σκέφτεσαι.

  11. Exiled

    Σχετικά με το αίσθημα της αυτο-συμπόνοιας, έχετε μάλλον δίκιο. Φρονώ πως επηρεάζομαι από τη χριστιανική μου παιδεία ώρες ώρες.
    Όσο για το μεγάλο ζήτημα περί ζωής και θανάτου, δεν μπορεί να απαντηθεί σε ένα σχόλιο. Απλά θα πω πως ορισμένοι πολιτισμοί, στην ανατολή ιδιαιτέρως, είναι πολύ πιο ευέλικτοι σ’ αυτό το ζήτημα από τον δικό μας.

  12. the yellow shadowed girl

    Απίστευτο…
    Μπράβο σου, να «σκαρώνεις» ιστορίες πιο συχνά!
    🙂

  13. Exiled

    Μεταξύ μας, yellow shadowed girl, τρεις καλές προτάσεις έχει μέσα η ιστοριούλα. Τίποτα παραπάνω. Κι αυτές τις κατέστρεψα, από τη βαρεμάρα μου να τις κάνω περισσότερες. Τις έντυσα με ό,τι βρήκα και την πόσταρα. Ευχαριστώ, πάντως.

  14. the yellow shadowed girl

    για να είναι όμορφη μια ιστορία, δεν είναι απαραίτητο πάντα να κρύβει μέσα της όμορφες λέξεις και «βαρύγδουπες» εκφράσεις,
    αρκεί να καταφέρνει να αιχμαλωτίσει τον αναγνώστη (με οποιονδήποτε τρόπο)
    🙂

  15. Exiled

    🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s