Νύχτα

Όλα είναι νύχτα, όλα είναι νύχτα.

Βόλτα στην πόλη. Με φίλο παιδικό. Παιδί της νύχτας, με γνωστούς σε όλα τα μαγαζιά. Όπου και να πηγαίναμε, μας χαιρετούσαν και μετά μας κερνούσαν ψηφοφόροι του Ψωμι-άδη. Ντυμένοι σε συνδυασμούς βιτρίνας, με στυλάκι περιοδικού του Κωστόπουλου. Εύκολη (δηλαδή επιθετική) ειρωνία και μούρη. Όλα προς πώληση. Μότο της βραδυάς:

«Μη σκέφτεσαι ρε μαλάκα, μη σκέφτεσαι».

Ποτά, πολλά ποτά, χορός. Τσιγάρα για τις πολλές στιγμές αμηχανίας. Στήσιμο δίπλα στην πόρτα, στο σταντ. Όρθια παιδιά που δείχνουν την κορμοστασιά τους σε ένα γκομενοπάζαρο της ατάκας και των κερασμάτων. Οι επίγονοι των θαμώνων των εθνικών οδών είναι απολυμασμένοι νέοι, απασχολήσιμοι, εποχιακοί υπάλληλοι, γκαρσόνια. Ονειρεύονται να δουλέψουν σε μπαράκια σε ιν νησιά, όπου δεν υπάρχουν υπερωρίες και ένσημα. Δε θέλει και μυαλό να καταλάβεις το γιατί. Ας είναι καλά η ανάπτυξη, θα γίνει το όνειρό τους πραγματικότητα.

Αργότερα με άλλη παρέα, βλέπω το τέλμα της συζήτησης με άτομα του άλλου, αλλά και του ίδιου φύλου, όταν έρχεται η σειρά μου να πω τί κάνω. Βλακεία. Την άλλη φορά που έκανα τον φωτογράφο, είχε πιάσει. Κι αν έλεγα πως δουλεύω σε συνεργείο ή σούπερ μάρκετ, θα ήμουν ακόμα πιο αποδεκτός. Μπάρμαν, θα ήταν το τέλειο στα μάτια των απαιτητικών παιδιών. Αλάνι, μόρτης, παιδί της νύχτας, του έτσι και του αλλιώς, με τις άκρες του, τα «σχέδιά» του, τα ωραία του ρε μεγάλε, να περπατάς και να στριμώχνονται τα τσιράκια της πόρτας για χαιρετούρες. Όπως στις ταινίες με τους μαφιόζους. Οι δούλοι είναι πάντα απαιτητικοί από τ’ αφεντικά τους. Στις ανάμεικτες παρέες, κουβέντες σταθερότητας, ηθικής, κατηγορίες για όσυς διαπράττουν άστατο βίο. Μέσα στην κουβέντα, βλέμματα συνενοχής από τα αγόρια, στην τελική ούτε τα κορίτσια τα πολυπειράζει γιατί, «άντρες είναι». Ο πουριτανισμός είναι εδώ, ενωμένος δυνατός. Θέλεις να κάνεις πως ενδιαφέρεσαι για την άνοστη καθημερινότητα, αυτή που σχολιάζει τις ζωές των άλλων ανθρωποφαγικά. Homo homini lupus, ήτοι η θρησκεία των σταθερών.

Αν μη τι άλλο, τέτοιες είναι οι εμπειρίες που δείχνουν πως το ποτάμι ανάμεσά μας έχει πλατύνει και φουσκώσει. Φράσεις του τύπου «ο καθένας κοιτάζει να δικαιολογήσει τη ζωή του», είναι πλέον δεκτές ως προβοκατόρικες και ως τέτοιες θα αντιμετωπίζονται.

Advertisements

17 Responses to “Νύχτα”

  1. οι σκιές μιλάν

    Γιατί ξέρω οτι θα καταλάβεις και… καταλαβαίνεις οτι «ξέρω»…

  2. fpboy

    ω,ναι, η απόσταση έχει μεγαλώσει….
    τραγικά ….
    αλλοιώς την ονειρευόμουνα και εγώ την κοινωνία μας …
    κρίμα μας…

  3. Exiled

    @σκιές μαν, LaaaaaaaaaaaL

    @fpboy, δεν έχω όνειρα για την κοινωνία. Θέλω απλά να αλλάξω κάποια πράγματα, που έχουνε επιβληθεί ως καθεστώς σ’ συτήν την πόλη.

  4. aufheber

    τα έχεις ήδη αλλάξει – έχεις ήδη αλλάξει…
    πάντως δεν θα τολμούσα να αποφασίσω να αλλάξω τη νυχτερινή ζωή της πόλης… το ξέρω διότι για μερικά χρόνια ήμουνα κι εγώ μέρος της!

    όπως λέγαμε και μικροί: εντοιχισμενος (και αυτός) ο νέος έτος εξόριστε…

  5. aerosol

    Όλα έχουν το ρόλο τους, φαντάζομαι.
    Μόνο που που κάποια αντί για τον μικρό που τους αρμόζει διογκώνονται και παίρνουν τον πρωταγωνιστικό. Σαν τη γκόμενα του παραγωγού-λαδέμπορα. So be it. Έκαστος εφ ω ετάχθη.

  6. Γουφας

    Καλημερα και καλη χρονια.

    ειναι τα κλειδια για να μπεις στο ακατονομαστο και να θαυμασεις το σχολιο που μου ειχες κανει τον Αυγουστο, η αν βαρυεσει στειλε το μεηλ σου με παπακι, ολογραφως, να σου στειλω προσκληση.
    χω χω χω χω!

  7. oι σκιές μιλαν

    Καλοτάξιδη χρονιά, όργιο!

  8. Κ.Κ.Μ.

    με τόσες λίγες λέξεις, ανεβάσατε ολόκληρη παράσταση

    σας ζηλεύω ώρες ώρες…

    καλή χρονιά να έχετε

  9. Exiled

    @aufheber, μιλ μερσί! Ελπίζω αυτός ο χρόνος να σταθεί πολύ πιο γενναιόδωρος μαζί σου απ’ ότι αυτός που πέρασε. Καλή συνέχεια σε σένα, την οικογένειά σου και σε αυτά που επιθυμείς.

    @aerosol, δεν συντάσσομαι με αυτή τη λογική. Όχι πια. Η πόλη μου δεν είναι βιώσιμη και αναγκάστηκα να φύγω. Δεν τους το συγχωρώ.

    @Γούφα, πωπω! Αυτά είναι δώρα! 😀

    @σκιές μαν, καλή συνέχεια και καλό στομάχι από δω και πέρα. Θα το χρειαστείς.

    @Κ.Κ.Μ., εσείς να ζηλεύετε εμάς; ❗
    Να υποθέσω παραφάγατε αυτές τις μέρες… 😛
    Καλή σας χρονιά, δημιουργική, δημιουργικότατη!

  10. eleni

    Ποτές δεν ξέρω τι συλλογίζεσαι. Συλλογίσου».
    Συλλογίζομαι πώς είμαστε στων ποντικών το μονοπάτι
    Εκεί που οι πεθαμένοι χάσανε τα κόκκαλά τους.
    Τ.Σ. Έλιοτ, Η έρημη χώρα

  11. το βυτίο

    «η θρησκεία των σταθερών» ωραίος. όπως και η καταληκτική παράγραφος.
    άντε και καλή χρονιά.

  12. identitycafe

    Exiled poly kalo… eixa kairo na s episkeftw, sygxwra me 🙂

  13. the yellow shadowed girl

    Καλή Χρονιά!
    Βρέθηκα για πρώτη φορά στον τόπο «εξορίας» σου και πραγματικά σε ζήλεψα. Τη λάτρεψα αυτή την πόλη!
    Να ‘σαι καλά

  14. Exiled

    @eleni, πολύ ωραία η επιλογή σου!

    @το βυτίο, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Καλή χρονιά να έχουμε!

    @ic, σε συγχωρώ, τέκνο μου 😛

    @the yellow shadowed girl, καλή χρονιά και σε σένα! Η αλήθεια είναι ότι το Βερολίνο κερδίζει πολύ εύκολα τους επισκέπτες. Έχει κάτι. Να ‘σαι καλά και συ!

  15. Κ.Κ.Μ.

    exiled γιατί το λέτε αυτό το «εσείς να ζηλεύετε εμάς;» ;
    και με εντυπωσιακό θαυμαστικό μάλιστα….
    σε ποιόν νομίζετε πως απευθύνεσθε ; σε κανέναν established βλόγερ ;

    με αναγκάζετε να σας απαντήσω με τα λόγια της Anna Scott στο Notting Hill :
    After all… I’m just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her.

    εντάξει, αλλάξτε λίγο τα boy , girl και love και το νόημα το έχετε

  16. Exiled

    Ναι, το σημείο στίξης ήταν η υπερβολή του ποστ. Έχετε δίκιο.
    Established blogger? There is no such a thing for me, sir. Κι αν υπάρχει, γίνεται αφορμή για πειράγματα (αν όχι δια γέλωτα). Αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή σας, ομολογουμένως. Αυτό που ισχύει είναιη εκτίμηση στο γούστο που βγαίνει από τα γραπτά σας κείμενα. Εξ ου και το θαυμαστικό (το ζήτημα της επιλογής αυτού του θαυμαστικού δείτε το σαν απλό παιχνιδάκι με τις δυνατότητες μορφοποίησης κειμένου που προσφέρει η πλατφόρμα της wordpress).
    Εξ άλλου έχει δηλωθεί σε έτερο κείμενο του παρόντος ιστολογίου πως είμαι κομμάτι αυτής της ευρύτερης παρέας της εποχής, «στην οποία κατορθώσαμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, χωρίς να σκύβουμε το κεφάλι ή να ρίχνουμε υποτιμητικά βλέμματα εδώ κι εκεί».
    Οι εξηγήσεις ήταν απαραίτητες, προς αποφυγή των παρεξηγήσεων. Και, αν μου επιτρέπετε: 🙂

  17. Κ.Κ.Μ.

    now you’re talkin !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s