Ποια διαδήλωση;

Posted On Φεβρουαρίου 27, 2008

Filed under metablogging

Comments Dropped 3 Σχόλια

Τι είναι οι bloggers, κοινωνικό κίνημα; Συγκεκριμένη τάξη, κάστα ή ομάδα με κοινά ενδιαφέροντα; Με το 99% των κατόχων ιστολογίων δεν με συνδέει το παραμικρό. Παλαιά πολιτική αντιμετώπιση των ζητημάτων να υπάρχει από τους πολιτικούς ναι, αλλά όχι και από τους χρήστες του διαδικτύου. Αν κανείς συμφωνεί να συμμετάσχει σε πορεία για τα πολιτικά διακαιώματα ας το κάνει, αλλά όχι προφασιζόμενος/-η την ιδιότητα του blogger. Ας προφασιστεί την ιδιότητα του πολίτη. Παρ’ εκτός κι αν γράφει επώνυμα. Αλλά και πάλι τότε χάνει ένα από τα πλέον συνηθισμένα χαρακτηριστικά του blogger, που είναι η ψευδωνυμία. Οι συγγραφείς ιστολογίων (πήγα να γράψω κάτοχοι και δεν μου «κάθισε» καλά), μπορούν να μετέχουν πολύ πιο ενεργά στη δημόσια σφαίρα, πίσω από την οθόνη, παρά ως φυσικές παρουσίες. Γιατί άλλη η δυναμική 500 γραφιάδων και σχολιαστών του διαδικτύου και άλλη η δυναμική 500 ατόμων στο κέντρο της πόλης. Ο blogger είναι μία άυλη ιδιότητα και γι’αυτό δυσκολεύεται στο να αντιμετωπιστεί, προτού να κατασταλλάξει ο ορισμός της. Να κάνω και μια πρόβλεψη; Δεν αναμένεται να κατασταλλάξει σύντομα, ακριβώς εξαιτίας της εκτίναξης των αριθμών των ιστολογογραφούντων και την αυτόματη έλλειψης ομοιογένειας που πήγε αρχικώς να δημιουργηθεί.

Advertisements

Εμείς και η σελίδα 123

Posted On Φεβρουαρίου 25, 2008

Filed under metablogging

Comments Dropped 3 Σχόλια

Εάν ο Ντοστογιέφσκι έμενε σ’ συτή την εξέταση, θα γινόταν φιλόσοφος. Περιγράφει όμως τις συνέπειες που μπορούν να έχουν αυτοί οι πνευματικοί ακροβατισμοί σε μια ανθρώπινη ζωή και γι’ αυτό είναι καλλιτέχνης. Απ’ τις συνέπειες αυτές, τον απασχολεί η τελευταία, εκείνη που ο ίδιος στο «Ημερολόγιο ενός Συγγραφέα» ονομάζει λογική αυτοκτονία.

Αλμπέρ Καμύ, ο μύθος του Σίσυφου, δοκίμιο πάνω στο παράλογο, εκδόσεις τσέπης Μπουκουμάνη. Το βιβλίο το έχω διαβάσει πριν από 5 χρόνια περίπου. Το ξαναδιάβασα το καλοκαίρι πριν έρθω Βερολίνο από Ελλάδα και αποφάσισα να το πάρω μαζί, όπως άλλοι τα χρυσαφικά τους και τις μετοχές. Που να ήξερα ότι θα χρειαζόταν να το τσιτάρω σε ένα μπλογκοπαίχνιδο μετά από σχεδόν τρία χρόνια; Δεν ήξερα ούτε καν τι ήταν τα μπλογκ. Γύρισα λοιπόν στη βιβλιοθήκη που είναι πίσω από το γραφείο και άπλωσα το χέρι στα τυφλά. Ήταν καλή επιλογή. Όχι Χάινριχ Μπελ, αλλά καλή.

Ευχαριστώ τον tribes για την πρόσκληση. Σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, κανείς πρέπει να πάρει το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά του, να το ανοίξει στη σελίδα 123 και να αντιγράψει την έκτη με όγδοη περίοδο της σελίδας. Με τη σειρά μου καλώ τις σκιές, το πολυάσχολο μαύρο πρόβατο, τον ΠάνωΚ, τον φαντομά Κελαινό και τον πρώην πληθωρικό Άργο.

Γίνε βράχος ή σκορπιός

Posted On Φεβρουαρίου 14, 2008

Filed under προσωπικά, σκέψεις, μνήμες

Comments Dropped 4 Σχόλια

Οι μέρες περνάνε φτιάχνοντας νέα θεμέλια. Που θα χρησιμέψουν, δεν είναι ζήτημα της παρούσης. Ούτε σαν ερώτημα εις εαυτόν, θα χρησιμεύσουν… γενικώς. Όταν οι σκοποί θεωρούνται αφ’ ευατοίς πονηροί και γι’ αυτόν τον λόγο κατάπτυστοι, οφείλει με βάση την ηθική ο καθείς να αποφεύγει τη σκοπιμότητα. Γιατί δημιουργεί δεδικασμένο. Και το δεδικασμένο είναι αυτός ο ίδιος ο στεκούμενος μαυροντυμένος. Δώρο και ευχή των εχθρευόμενων, περιμένει στη γωνία, παίζοντας το κομπολόι του. Ξέρει πως, αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να πάρεις το δρόμο που θα οδηγεί στα μέρη του. Η παράδοση λέει πως θα βγάλεις εκείνη τη στιγμή λευκά ή μαύρα φτερά. Αλλά δε θα γίνεις πουλί. Δεν είναι ούτε αυτό της παρούσης, αλλά ίσως και να είναι.

*********************

Ο χρόνος πρέπει να είναι μία σταθερά, παρά την κατά περίσταση ελαστικοποίησή του. Τόσο σταθερός, που καταλήγει να είναι αδιάφορος, πέρα ακόμα και από τη δύναμη της συνήθειας. Πιο σημαντικός μάλλον είναι ο χώρος, για χάρη του οποίου θυσιάστηκαν και θυσιάζονται εκατομμύρια, σε ανθρώπους και χρήμα. Χο χο χο. Το κάθε βήμα που γίνεται είναι μία απελευθέρση από το θείο. Είναι η δικαίωση του σύγχρονου (μα τι διαπλοκή είναι τούτη, θες να ξεφύγεις και δεν γίνεται, ούτε ο Κόκκαλης να ήτανε αυτές οι έννοιες). Του περιστασιακού. Το περιστασιακό, ίσως και να είναι η λύτρωση από την ουσία και την έννοια τη διαρκώς παρούσα και τα πάντα ποιούσα. Τη διαχρονικότητα. Ω, δεν έχουμε καμμία σχέση με το θείο! Ε, όχι και κρίμα κυρία μου! Πάλι καλά να λέτε! Το μυρίσατε το λουλουδάκι που άνθισε τώρα, στις αλκυονίδες που μόλις μας άφησαν; Μη μου πείτε πως δεν σας άρεσε! Υπέροχο ήταν. Αυτό που γνωρίζουμε πως αύριο θα είναι στην καλύτερη περίπτωση μία καλή ανάμνηση, ένα ξαλάφρωμα του νου όταν θα ανακαλείται απ’ αυτόν είναι η σωτηρία. Αν μένουμε σε θεολογικά σχήματα. Για τους λοιπούς, θα υποστηριχθεί πως είναι το όμορφο διάλειμμα, όπως στο ανέκδοτο με τις επιλογές της κόλασης και τα κεφάλια που επιπλέουν στη λίμνη με τα περιττώματα. Κι όμως, η μυρωδιά του δέρματος είναι αυτή που γλυστράει και από τους πιο σκληρούς φύλακες των δίοδων του εγκεφάλου. Και δεν καταλαβαίνει από αμφισβητήσεις. Σε όλη την Ιστορία, η ίδια αδυναμία. Η μονίμως παρούσα.

***********************

Φλασιά: Ένας φιλόσοφος διάβαζε καθημερινά επί μήνες τα ζώδια. Ανέλυε τον τρόπο που είναι γραμμένα. Γενικολογίες, επίκληση κοινών πεποιθήσεων, αυτό που λέμε εύκολο παραμύθι. Τίποτα το ιδιαίτερο δεν βρήκε. Μάλιστα, όχι λίγες φορές, οι προβλέψεις επαναλαμβάνονταν. Κάθε ζώδιο είχε το χαρακτηριστικό του… Θυμάμαι την… να τα διαβάζει μανιωδώς και να μιλάει με σοβαροφάνεια γι’ αυτά. Δεν έχει λινκ να της χαρίσω. Θα το άξιζε, ακόμα και αν δεν την σκέφτομαι εδώ και καιρό. Ακόμα και αν δεν έχει καταλάβει το παραμικρό για με, μετά από τόσο καιρό συνύπαρξης. Προσπαθώ να θυμηθώ πότε υπήρχε για τελευταία φορά η σοφία της συνύπαρξης σε μία συνάντηση. Πρέπει να ανατρέξω στα εφηβικά μου χρόνια, ίσως και λίγο αργότερα, αν φανώ αισιόδοξος. Συνήθειες ενός ελεύθερου σκοπευτή. Μια ζωή λιτή και στην αναζήτηση νέων γεύσεων. Κυρίως όμως μία ζωή λιτή και σιωπηρή. Η σιωπή είναι η έκφραση της λογικής ή της λύπης; Ένα ερώτημα που αιωρείται και απαντάται κατά περίσταση πότε έτσι, πότε αλλιώς.

***********************

Ποιο είναι εκείνο το άρωμα που νοιώθει κάποιος πως θέλει να το μυρίζει διαρκώς; Θυμίζει την ιστορία του Σίσυφου το κοινωνικό παραμύθι. Η κοινωνική πίστη, η κοινωνική συνήθεια. Αυτές μας δίνουν το δυνατότερο ναρκωτικό, την προσωπική ελπίδα. Το μαγικό κουμπί που σε στέλνει στη Χώρα του Ποτέ. Περίεργος καιρός, περίεργοι άνθρωποι, γεμάτοι βεβαιότητες. Σίγουρα λανθασμένες, παρότι είναι καλό γι’αυτούς να τις πιστεύουν.

********************

Τους εγκάρδιους χαιρετισμούς μου.

link*

*This link will expire in 7 days or after 100 downloads

Ανεπανάληπτο

Posted On Φεβρουαρίου 1, 2008

Filed under εθνικισμός, politics

Comments Dropped 7 Σχόλια

θεοκρατικό παραλήρημα εδώ.

Οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του καισαροπαπισμού και της βυζαντινής παρέκκλησης είναι πρώην αναρχικοί, μα και άθεοι (!). Πολύ μπέρδεμα.

Συνεχίζεται…