Δημοσκόπηση του Βήματος της Κυριακής

Posted On Μαρτίου 3, 2008

Filed under politics

Comments Dropped 6 Σχόλια

Διαβάζω στο Βήμα της Κυριακής τη δημοσίευση της δημοσκόπησης της Κάπα Research. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να κάνει εκτίναξη στο 18,4% στην πρόθεση ψήφου. Εντυπωσιακό γεγονός, η πρώτη εντύπωση. Μετά θέλεις να κοιτάξεις λίγο περισσότερο την έρευνα. Με μέγεθος δείγματος τα 6.379 άτομα και περιθώριο λάθος στο 1,23%, δείχνει να είναι αρκετά σοβαρή. Το γεγονός μάλιστα, ότι αντιπροσωπεύονται όλες οι επαρχίες αναλογικά σε αυτήν, τείνει να την κάνει ακόμη πιο αξιόπιστη στα μάτια του αναγνώστη.

Αλλά υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα αναφορικά με το πώς γίνονται τέτοιες έρευνες. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε αν η ερώτηση

τι κόμμα θα ψηφίζατε;

έρχεται πριν ή μετά ερωτήσεις όπως

πιστεύετε ότι η Νέα Δημοκρατία τελεί σε καθεστώς σύγχυσης;

ή μετά από την επιλογή του τύπου

δεν είμαι ικανοποιημένος/-η από τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του ο Γ. Παπανδρέου,

λες και η τοτεμοποίηση του αρχηγού του οποιουδήποτε κόμματος είναι μονόδρομος για τον ψηφοφόρο αναφορικά με την επιλογή του κόμματος που θα ψηφίσει. Θυμίζει τους αστυνομικούς που ζητάνε ονόματα υπευθύνων στις πορείες, προκειμένου να τις ελέγξουν από μέσα, στοχοποιώντας άτομα.

Ένα άλλο στοιχείο που μας δείχνουν αυτές οι δημοσκοπήσεις είναι ότι εφευρίσκονται διαρκώς νέα ερωτήματα στην προσπάθεια χειραγώγησης του κοινού. Μετά την εφεύρεση του όρου «καταλληλότερος» από τους μηχανισμούς συστοίχισης των καταναλωτών ειδήσεων*, εφεύρημα άμεσα συνδεδεμένο με την προαναφερθείσα «στοχοποίηση», ο έλεγχος της πολιτικής περνάει και μέσα από την επιβολή νέων όρων, όπως η «σύγχυση» και η «καλή άσκηση των καθηκόντων». Γενικοί όροι, συνδηλωτικά φορτισμένοι, όσο και εννοιολογικά ασαφείς. Από κει και πέρα, η δημιουργία κλίματος εντυπώσεων, απλά περιμένει τη νομιμοποίησή της από τους συμμετέχοντες στην έρευνα.

ΥΓ: Το μεγάλο στοίχημα για την αξιοπιστία των δημοσκοπήσεων είναι η δημοσίευση των ερωτηματολογίων με την ακριβή σειρά/τοποθέτηση των ερωτημάτων της όποιας εταιρίας. Για να ξέρουμε και όλα τα σχετικά με τις προθέσεις των δημοσκόπων και των εντολέων τους. Δημοσιεύστε τα ερωτηματολόγια τώρα.

ΥΓ2: Αυτά είναι λόγια ενός υπέρμαχου της διάλυσης του συστήματος Πα.Σο.Κ. και αντιτιθέμενου στην πολιτική του κόμματος και του προέδρου του (πλεονασμός, αφού είναι ένα και το αυτό, αλλά με το λεξιλόγιο που μας έχει επιβληθεί, πρέπει να το γράφουμε).

*Ως καταναλωτές ειδήσεων ορίζονται οι wannabe πολίτες, που δημοσιογραφικά σκεπτόμενοι χάνουν την πολιτική διάσταση των πραγμάτων, πνιγμένοι στη θάλασσα των πληροφοριών των οποίων γίνονται αποδέκτες (η «πληροφοριακή βόμβα», που γράφει και ο Βιριλιό). Αυτή η θέση τους τους καθιστά είτε άβουλους (καθώς σαστίζουν μπροστά στο πλήθος των πληροφοριών), είτε σπασμωδικώς/αντανακλαστικώς ενεργούντες πολίτες, ήτοι χειραγωγούμενους. Το ποιοτικό στοιχείο του αγοραστή εφημερίδας, είναι ότι υπάρχει το στοιχείο της προσωπικής ενέργειας για την απόκτηση της πληροφορίας σε πολλαπλάσιο βαθμό απ’ ότι στην περίπτωση του διαδικτύου ή της τηλεόρασης, τόσο μετρώντας το σε μέγεθος χρηματικού κόστους, αλλά και σωματικής ενέργειας. Λαμβάνοντάς το υπ’ όψιν, έχει πολλές περισσότερες πιθανότητες να ανήκει στην β´ κατηγορία, δηλαδή αυτή του χειραγωγούμενου.

Bonus link:

Dance monkey, dance!

Advertisements

6 Responses to “Δημοσκόπηση του Βήματος της Κυριακής”

  1. Exiled

    Ομολογώ ότι η επιλογή του Πα.Σο.Κ. (για τους μυημένους Μπατσόκ, Χρυσοχοίδης copyright) με διαδήλωση, είναι ατυχής. Αλλά και ενδεικτικός, προκειμένου να αποδοθεί η εξουσιαστική λειτουργία τέτοιων δημοσκοπήσεων.

  2. ΠανωςΚ

    Προσωπικά όταν βλέπω τα πρόσφατα νούμερα των δημοσκοπήσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ ψιλοφοβάμαι. Είναι σαν να προσπαθούν με το στανιό να του προσδώσουν μια κοινωνική δυναμική που κακά τα ψέματα ακόμη δεν έχει, ή ακόμη και αν την έχει, είναι επίπλαστη, γιατί μόνο μέσα από την πολιτική πρακτική μπορεί να δημιουργηθεί αυτή η δυναμική, και όχι από ημικατευθυνόμενες δημοσκοπήσεις, λαϊφσταϊλίστικες προσεγγίσεις στην αλλαγή ηγεσίας του ΣΥΝ και γενικότερα από την προσέγγιση της πολιτικής ως θέαμα.

    Κι ακόμη περισσότερο με φοβίζουν οι κραυγές πανηγυρισμού μιας γνωστής μου συνασπισμένης όταν έμαθε τα εν λόγω ποσοστά, οι οποίες κραυγές το μόνο που κάνουν είναι να δικαιώνουν την άποψη κάποιων ότι ο ΣΥΝ ελάχιστα απέχει από το ΠΑΣΟΚ.

  3. Μαύρο πρόβατο

    Είμαι πολύ μακριά από τα ελληνικά πράγματα ώστε να ισχυριστώ οτι έχω άποψη διαμορφωμένη από πρώτο χέρι.
    Συμφωνώ βέβαια απόλυτα με την κριτική σου ανάλυση, και πολλά επιχειρήματα του Ζούλα (στο λινκ) μου φαίνεται οτι στέκουν.

    Από τη μεριά μου, παρατηρώ οτι από το Νοέμβρη 2007 περίπου η «Ελευθεροτυπία» καλύπτει το Συν ως αξιωματική αντιπολίτευση – και αυτό νομίζω οτι ισχύει και γενικότερα για τα ΜΜΕ. Λογικό είναι μια τέτοια προσπάθεια να αποδώσει καρπούς. Ιδιαίτερα αν σκεφτεί κανείς:
    α) τη δομική αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να επαναφέρει τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους. Εννοώ, από την ίδια τη λειτουργία του δικομματικού πολιτικού μοντέλου: όπως σωστά υπενθυμίζει ο Ζούλας, τα συμμετρικά προβλήματα αντιμετώπιζε και η ΝΔ. Αν πχ για το ασφαλιστικό ο Καραμανλής μπορεί να απαντά οτι κινείται στη συνέχεια του νόμου Ρέππα (όπως και το ΠΑΣΟΚ στον καιρό του απαντούσε οτι κινείται στη συνέχεια του νόμου Σουφλιά) τότε η μόνη δυνατή επιχειρηματολογία του Παπανδρέου είναι αυτός θα έφτιαχνε κυβέρνηση με… υψηλότερο IQ (όπως και του Καραμανλή όταν ήταν αντιπολίτευση, οτι θα έφτιαχνε κυβέρνηση περισσότερο… έντιμων).
    β) Οτι το πρόβλημα αυτό του ΠΑΣΟΚ το έχει λίγο πολύ όλη η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη.
    Υπάρχουν πολλές διαφορές ανά χώρα. Για πράδειγμα στην Ελλάδα η κρίση γίνεται οξύτερη από την απύθμενη ασυναρτησία του λόγου του προέδρου (δεν είναι τυχαίο όμως, αλλά ενδεικτικό του αδιεξόδου, οτι εναλλακτική λύση δεν προέκυψε!). Η κοινή συνισταμένη είναι νομίζω η διαμόρφωση ενός νέου διπολισμού.
    γ) Οτι με τη σοσιαλδημοκρατία να εμφανίζει πολιτική «σκλήρυνση κατά πλάκας», που προκύπτει (αντίθετα με την αντίστοιχη τρομερή ανίατη φυσική πάθηση) ως επαγγελματική ασθένεια μετά τη μακρόχρονη κυβερνητική διαχείριση, το καθεστώς ψηλαφεί νέες ευκαιρίες σταθερότητας στον εμβολιασμό της με ένα ρεύμα «αγωνιστικού ρεφορμισμού». Το παρακολουθούμε αυτό στη Γερμανία με τους linke, στη Γαλλία ίσως με τη διαμόρφωση του νέου αντικαπιταλιστικού κόμματος από την LCR, αλλά και αλλού.
    Το τι θα προκύψει τελικά είναι άγνωστο, επαναλαμβάνω οτι σε κάθε χώρα υπάρχουν ιδιαιτερότητες που νομίζω οτι έχουν τελικά να κάνουν με το επίπεδο όξυνσης της ταξικής πάλης. Η τάση όμως είναι ορατή, όπως και το πολιτικό προφίλ όλου αυτού του ρεύματος (το οποίο μπορεί κανείς να διαπιστώσει μελετώντας τις διακηρύξεις του λεγόμενου αριστερού ευρωπαϊκού κόμματος).

    Έχω λοιπόν την αίσθηση οτι η διαφαινόμενη εντυπωσιακή άνοδος της υποστήριξης του Συν είναι σ’αυτό το στάδιο ταυτόχρονα πραγματική και υποστηριζόμενη. Όμως η μόνη δυνατή τροχιά της είναι αυτή που καταλήγει στη συνεργασία/συγκυβέρνηση, ίσως και συγχώνευση με το ΠΑΣΟΚ. Μπορεί ειλικρινά τμήμα του Συν να θέλει άλλο πράγμα. Όμως ο κόσμος που «φουσκώνει τα πανιά» του Τσίπρα, θέλει αυτό. Κι εδώ η τάση είναι εξίσου πραγματική και υποστηριζόμενη.

    Η επιδίωξη είναι βεβαίως η συγκροτημένη αναδιαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού – προς την κατεύθυνση, όσο μπορούμε να δούμε, ενός νέου διπολισμού. Ο δρόμος αυτός περνά ενδεχομένως και από διασπάσεις κομμάτων/εμφάνιση καινούργιων «παιχτών», νέους συνασπισμούς, αδρανοποίηση των ανατρεπτικών δυνάμεων διά της ενσωμάτωσης και της απομόνωσης.

    Όλα αυτά είναι γενικότητες, αλλά το πολιτικό καθήκον της αντικαθεστωτικής αριστεράς παραμένει συγκεκριμένο: η συγκρότηση ενός μετώπου του εργαζόμενου λαού που να κατανοεί την ύπαρξη του εχθρού των συμφερόντων του, τη δυνατότητα να βελτιωθεί η κατάσταση στη χώρα μόνο μέσα από τον αγώνα του και τελικά την ανάγκη και τη δυνατότητα της ανατροπής του συστήματος.
    Σίγουρα για να προωθηθεί αυτό πρέπει να περάσουμε από «στενές πόρτες»…

  4. Exiled

    @ΠάνωςΚ, με το που είδα τον Συ.Ριζ.Α. να φτάνει σε διψήφια νούμερα, μετά το πρώτο (μαλλον ευχάριστο) ξάφνιασμα, θυμήθηκα τον Αβραμόπουλο. Είχε φτάσει το Κ.Ε.Π. μέχρι και 30%, το θυμάσαι; Το πιο επιτυχημένο κόμμα των δημοσκοπήσεων, που δεν κατέβηκε ποτέ στις εκλογές. Η σύγκρισή του με τον Συ.Ριζ.Α. του σήμερα είναι και σωστή και λάθος.
    Αφενώς σωστή γιατί δεν έχει περάσει καιρός από τις τελευταίες εκλογές, οπότε και έλαβε περί του 5,5% αυτός ο ίδιος συνασπισμός κομμάτων. Τέτοια δυναμική, αν απαντούνταν πραγματικά στην κοινωνία, θα έπρεπε να ετοιμαζόμασταν για επανάσταση. Αντίστοιχη εκτίναξη είχε το κόμμα των μπολσεβίκων στη Ρωσία του 1917. Μέσα σε 6 μήνες, από τα 6.000 μέλη, πήγε στα 500.000. Αλλά ούτε νέα μέλη γράφονται μαζικά στα κόμματα του Συ.Ριζ.Α., ούτε συγκεκριμένο πρόταγμα (κατά δήλωση του αρχηγού του ΣΥΝ, ηγεμονικό κόμμα του συνασπισμού κομμάτων) υπάρχει. Οπότε, μάλλον προς ξεφούσκωμα πηγαίνει η κατάσταση και ευτυχώς δε θα χάσω την επανάσταση, μιας και είμαι στο εξωτερικό…
    Αφετέρου είναι λάθος, γιατί στην περίπτωση του Συ.Ριζ.Α., υπάρχει ένα μίνιμουμ ιδεολογικού υπόβαθρου, αλλά και στελεχών με ιστορία στην ελληνική κοινωνία.
    Η αντίδραση της φίλης σου, είναι παρόμοια με αυτή φίλου μου, που από τηλεφώνου μου είπε: «Γιατί να αντιδράσουμε στις δημοσκοπήσεις, αφού αυτές μας συμφέρουν». Όπως λέει ο Οραήλογλου (trash TV100 for ever): «Τα συμπεράσματα δικά σας»…

    @Μαύρο πρόβατο: Πολύ προσεγμένη η ανάλυσή σου. Ο ισχυρισμός για το «πρώτο χέρι», θα ήταν απόλυτα ορθός, εάν και εφόσον δεν υπήρχε η ταχύτατη μέσω ίντερνετ πληροφόρηση. Και αν δεν μπορούμε να «μυρίσουμε» τους δρόμους και τα λόγια που λέγονται εκεί, στους εργασιακούς χώρους, στα λεωφορεία, μπορούμε ακόμα να διαβάζουμε τί έχουν οι κάτοικοι αυτής της χώρας να μας πουν. Και είναι κι αυτό ένα μέτρο, πέραν των δημοσκοπήσεων.

    Όσο για την «Ε», έχω την εντύπωση ότι ξεκίνησε αμέσως μετά το πέρας των εκλογών, με την απόφαση Αλαβάνου να προτείνει τον Τσίπρα. Αλλά τούτη τη «γραμμή», ανέκαθεν – ανά τακτά χρονικά διαστήματα δηλαδή – την είχε η εφημερίδα. Ο λόγος; Μα για να καλύψει τις ανάγκες του αριστερίστικου κοινού της. Ποιος αγοράζει «Αυγή»; Όλοι «Ελευθεροτυπία» αγοράζουν.

    Έπειτα, παραθέτεις τρεις σημειώσεις. Στο
    α´ σημείο, η τοποθέτησή σου με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Στο β´, απλά να τονίσω πως δε θα με ενοχλήσει ως εξέλιξη η δημιουργία ενός νέου διπόλου, με άλλον χαρακτήρα από αυτόν που υφίσταται σήμερα. Το που θα οδηγήσει, γνωρίζουμε ότι δεν θα είναι εύκολο να πούμε με βεβαιότητα, αν και τα στοιχεία που λαμβάνουμε από τις αντιδράσεις «του χώρου», δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρα ως προς «το νέο» που έρχεται. Δηλαδή ευθυγραμμίζονται με τις βουλές του συγκροτήματος… Αλλά ακόμα κι έτσι, το να αλλάξουν ορισμένοι νόμοι και κάποιες κατευθύνσεις στην κονωνία, αυτή θα ήταν μία πολύ θετική εξέλιξη, δεδομένης της ιστορικής συγκυρίας, με αυτό το κύμα των επιθέσεων σε κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα. Στο γ´, να υπερθεματίσω, φέρνοντας το παράδειγμα της ταλαιπωρίας που βιώνω από χθες, καθώς το συνδικάτο των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης-κρατιδίου του Βερολίνου (όπου υπάρχει κυβέρνηση συνεργασίας σοσιαλδημοκρατών και κόμματος των αριστερών) απεργεί. Απεργία που αναμένεται να κρατήσει το λιγότερο 10 ημέρες. Αίτημά τους, να εξισωθούν οι μισθοί τους με αυτούς των συναδέλφων τους σε πόλεις της δυτικής Γερμανίας. Η κυβέρνηση (γνωστή και ως κοκκινο-κόκκινος συνδυασμός/ rot-rot Koalition) τα προηγούμενα χρόνια προτιμούσε να αναστηλώνει και να ανακαινίζει παλάτια 200-300 ετών, με τρομερό κόστος (χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ανακαίνηση του Schloß Charlottenburg, η οποία κόστισε μέχρι πέρυσι πάνω από 200εκ. ευρώ).

    Στα τελικά συμπεράσματα διαφωνούμε. Αρχικά, εκτιμώ πως η άνοδος του Συ.Ριζ.Α. είναι μερικώς πραγματική (γιατί πατάει έστω σε μία Χ ιδεολογία, σε αντίθεση με το παράδειγμα Αβραμόπουλου) και μερικώς τεχνητή. Τα περί συγχώνευσης με το Πα.Σο.Κ. φαντάζουν τόσο πιθανά, όσο το να προβεί σε επανάσταση αν λάβει την εξουσία αυτός ο κομματικός συνασπισμός. Δηλαδή καθόλου. Αλλά θα συμφωνήσουμε ότι έχει ακόμα πολύ δρόμο μέσα στους κομματικούς συνασπισμούς. Το πρώτο παράδειγμα που μου έρχεται, είναι η συνύπαρξη Δ.Ε.Α. και Κ.Ο.Ε. εντός του ίδιου σχηματισμού. Πώς θα μπορέσει να βγει απόφαση για εθνικά ζητήματα, όταν στην ίδια σκέπη συστεγάζονται αντεθνιστές με εθνικιστές; Είναι το λιγότερο ενδιαφέροντα όλ’ αυτά που ακολουθούν, εντός τουλάχιστον του Συ.Ριζ.Α.

  5. Кроткая

    Ούτως ή άλλως οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αξιόπιστες για τους λόγους που αναφέρεις. όλες οι δημοσκοπίσεις.
    Φτιάχνουν κλίμα όμως και αυτή είνα η χρησιμότητά τους. Και επηρρεάζουν τους καταναλωτές ειδήσεων, οι οποίοι εν τέλει, ας μην το ξεχνάμε, αποτελούν και ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος.

    Λίγο πριν την εκλογή Τσίπρα κουβεντιάζω με γνωστό μου συνομίληκό μου.
    Αναφέρω το όνομα του Τσίπρα και ρωτά:
    -Ποιος είναι αυτός;
    Του εξηγώ.
    Αντίδραση:
    -Α, σούπερ! Έτσι, να βγει κι ένας νέος μπροστά επιτέλους!

    Το Σεπτέμβριο ο συγκεκριμένος πήγε στην κάλπη με στόχο να ψηφίσει ΝΔ αλλά τελικά άλλαξε γνώμη πέντε λεπτά πριν και ψήφισε ΠΑΣΟΚ, επειδή έμαθε πως στο ΠΑΣΟΚ είναι ο Φασούλας.

    Το κακό είναι πως μεγάλη μερίδα του κόσμου είναι έτσι.

  6. Exiled

    Κρότκαγια, καραlol!

    Η πικρή αλήθεια είναι ότι με το ΚΛΙΚ και περιοδικά τέτοιου τύπου, η βλακεία έγινε μόδα. Και η μόδα καθεστώς. Και ως καθεστώς, απενοχοποιήθηκε, ενοχοποιώντας την απλή σκέψη.

    Ευτυχώς όμως, δεν είναι όλοι έτσι. Άσε που μόλις θα έρθει η ώρα να πληρώσει το νοίκι, ο φίλος σου θα σοβαρευτεί, θαρρώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s