Υπάρχει μόνο ένας Bill Murray

Posted On Μαΐου 30, 2008

Filed under αχαχούχα, politics

Comments Dropped 7 Σχόλια

Ο αυθεντικός:

Και ο κλώνος:

Ο φωτογράφος των Τρικάλων

Advertisements

Διεθνή ζητήματα

Posted On Μαΐου 22, 2008

Filed under αχαχούχα, politics

Comments Dropped one response

1) Λύση για το ασφαλιστικό, κατευθείαν από την Κένυα. Και εμείς καθόμαστε και αναλωνόμαστε ακόμα στη συζήτηση περί «απασχολήσιμων» (Σημίτης κόπυραϊτ) και «φιλοξενούμενων» (Μαγγίνας κόπυραϊτ);

2) Μόλις λίγο καιρό μετά την παγκόσμια απήχηση της λαϊκής, αυθόρμητης εξέγερσης του γεωργιανού λαού, ενάντια στο φιλορωσικό καθεστώς, γεγονός που έλαβε της εκτεταμένης προσοχής των μεγάλων αμερικάνικων καναλιών, τι να γίνεται τώρα σ’ αυτήν τη χώρα; Τα αποτελέσματα, σε λίγες μέρες. Κατά τα άλλα, ας είναι καλά ο τελικός του Champions League. Ποιος ασχολείται τώρα με την πολιτική;

3) Η φίλη και γείτονισσα (sic) Ιταλία, ετοιμάζεται να καταργήσει τη συνθήκη του Σέγκεν. Όχι κυρία μου, δεν έγινε κομμουνιστικό κράτος, ούτε φεύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς, η Ε.Ε. είναι που ιταλοποιείται ολοένα και περισσότερο.

Ο παρατηρητής του κόσμου

Posted On Μαΐου 18, 2008

Filed under Uncategorized

Comments Dropped 5 Σχόλια

ήταν η ονομασία ενός από τα πολλά φιλόδοξα, πλην όμως άδοξα στην κατάληξη, σχέδια που είχε ο γράφων. Ένα ύφος γραφής δεμένο με το συναισθηματισμό του νεοαστικού τύπου, όπως αρέσκεται να τον ονομάζει (ως αντιδιαστολή με το ρομαντισμό από τη μία και τον τυπικό δυναμικό συναισθηματισμό του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα, όπως αυτός καλύτερα από παντού εκφράστηκε από τους αμερικάνους συγγραφείς). Ο συναισθηματισμός αυτός έχει τις ρίζες του στον Δοστοϋέφσκι και τον Κάφκα, αλλά εξελίσσεται με τον καιρό και κατασταλλάζει στο σινεμά του Μπέργκμαν, την ακινησία του Μπέκετ, στη λεπτότητα του Τζόυς (ξέρω, δεν κολλάνε ούτε χρονικά, αλλά όπως θά ‘λεγε κι ένας μεταμονδέρνος, αφήγηση είναι, ας μην ενοχλούμαστε από την έλλειψη επιστημονικής γραμμικότητας, το κείμενο γράφεται αυτόματα – όχι όπως θέλουν να καταλαβαίνουν πάντως οι γνωρίζοντες τα ρεύματα, δαδαϊστικά – μα μάλλον εκβιαστικά αναρχικά, ως έκκριση μίας κάποιας πίεσης διαμερισματικού ύφους και μίας όσφρησης γυναικείας μουρμούρας στο περιβάλλον διάστημα) και φτάνει στον εν λόγω κύριο, που το άκουσμα ενός τραγουδιού του, απέτρεψε την περαιτέρω εξάσκηση του ύφους. Αφού έχουν ειπωθεί και δημιουργηθεί όλ’ αυτά, ποιος ο λόγος να αναπαραχθούν – και μάλιστα όχι αντίστοιχης αξίας – δημιουργήματα αντίστοιχου ύφους;
Το παλιοτράγουδο ήταν ετούτο:

Είμαστε όλοι Roma

Posted On Μαΐου 17, 2008

Filed under βία, politics
Ετικέτες:

Comments Dropped 3 Σχόλια

Πρoστατευμένο: Κουλογλουλογία

Αυτό το περιεχόμενο είναι προστατευμένο με κωδικό. Για να το δείτε εισάγετε τον κωδικό σας παρακάτω:

Επόμενη σελίδα: »