Ο παρατηρητής του κόσμου

Posted On Μαΐου 18, 2008

Filed under Uncategorized

Comments Dropped 5 Σχόλια

ήταν η ονομασία ενός από τα πολλά φιλόδοξα, πλην όμως άδοξα στην κατάληξη, σχέδια που είχε ο γράφων. Ένα ύφος γραφής δεμένο με το συναισθηματισμό του νεοαστικού τύπου, όπως αρέσκεται να τον ονομάζει (ως αντιδιαστολή με το ρομαντισμό από τη μία και τον τυπικό δυναμικό συναισθηματισμό του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα, όπως αυτός καλύτερα από παντού εκφράστηκε από τους αμερικάνους συγγραφείς). Ο συναισθηματισμός αυτός έχει τις ρίζες του στον Δοστοϋέφσκι και τον Κάφκα, αλλά εξελίσσεται με τον καιρό και κατασταλλάζει στο σινεμά του Μπέργκμαν, την ακινησία του Μπέκετ, στη λεπτότητα του Τζόυς (ξέρω, δεν κολλάνε ούτε χρονικά, αλλά όπως θά ‘λεγε κι ένας μεταμονδέρνος, αφήγηση είναι, ας μην ενοχλούμαστε από την έλλειψη επιστημονικής γραμμικότητας, το κείμενο γράφεται αυτόματα – όχι όπως θέλουν να καταλαβαίνουν πάντως οι γνωρίζοντες τα ρεύματα, δαδαϊστικά – μα μάλλον εκβιαστικά αναρχικά, ως έκκριση μίας κάποιας πίεσης διαμερισματικού ύφους και μίας όσφρησης γυναικείας μουρμούρας στο περιβάλλον διάστημα) και φτάνει στον εν λόγω κύριο, που το άκουσμα ενός τραγουδιού του, απέτρεψε την περαιτέρω εξάσκηση του ύφους. Αφού έχουν ειπωθεί και δημιουργηθεί όλ’ αυτά, ποιος ο λόγος να αναπαραχθούν – και μάλιστα όχι αντίστοιχης αξίας – δημιουργήματα αντίστοιχου ύφους;
Το παλιοτράγουδο ήταν ετούτο:

Advertisements

5 Responses to “Ο παρατηρητής του κόσμου”

  1. exiled

    Donovan – The Observer

    On the side walk the people are hustling and bustling,
    They ain’t got no time so they think on the thing
    That will fill in the space in between birth and death.
    Who’re they kidding ?

    On the TV the people are mumbling and grumbling,
    They ain’t got no hope so they give out the news
    That the world’s got the blues, S.O.S. S.O.S.
    Bless my soul.

    In the movies the people are identifying
    They ain’t got no season to split for no reason
    And so they get by on the great community lie.

    On the sidewalk the people are hustling and bustling,
    They ain’t got no time so they think on the thing
    That will fill in the space in between birth and death.
    Who’re they kidding ?
    Who’re they kidding

  2. ΠανωςΚ

    Κάπου το διάβασα, δεν θυμάμαι πού: Ολα έχουν ειπωθεί κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να τα επαναλαμβανουμε με παραλλαγές.
    Και ο μόνος λόγος που μπορώ να σκεφτώ για να το κάνουμε αυτό έιναι απλοϊκός: τα απωθημένα είναι κακό πράγμα.

  3. exiled

    Πάνο, σ’ ευχαριστώ για το εξαιρετικό σου σχόλιο. Έρχεσαι σαν άλλος Μεγαλέξαντρος να λύσεις έναν γόρδιο δεσμό. Το μόνο που μου στερεί την υλοποίηση τέτοιων αποφάσεων είναι η έλλειψη αυτοπειθαρχίας και χρόνου.

    Αλλά τι σόι Σαλονικιός θα ήμαν με αυτοπειθαρχεία, γιά;

  4. οι σκιές μιλάν

    Πριν καιρό είχα διαβάσει το παρακάτω και μού είχε ρίξει έναν ωραίο χτύπο. Ίσως σού ρίξει κι εσένα…

    Όσοι ξεκινούν για την περιπέτεια της τέχνης- θα πρέπει να ξέρουν πως «η ιστορία της ομορφιάς συμπληρώθηκε», δεν περιμένει εκείνους που θα την αποσώσουν. Και εκείνο που κάνουν πάντα οι αφοσιωμένοι της δεν είναι παρά ένας αγώνας να ξαναβρούν αυτό που χάθηκε, ξαναβρέθηκε , ξαναχάθηκε κάτω από βοηθητικές ή αντίθετες συνθήκες, ένας αγώνας δύσκολος και αστμάτητος…

    …Θα πρέπει αυτό καλά να το αποφασίσομε όταν: Όλοι μαζί κινούμε συρφετός για την περιπέτεια της τέχνης… να μη θαρρούμε πως η ομορφιά προσμένει από εμάς τίποτα… ή πως στηρίζεται στη ματαιότητα , τις περισσότερες φορές, και στη φιλόδοξη μοναδικότητά μας…

    … η τέχνη δεν κρέμεται από καιρούς και τόπους, από φυλές και πατρίδες, αλλά «… ψάχνει και βρίσκει την ομορφιά με όλες τις συνθήκες και σε όλες τις εποχές, όπως έκανε ο μεγάλος αρχιερέας της Ρέμπραντ, που έβλεπε γραφικότητα, μεγαλοσύνη, αρχοντιά και αξιοπρέπεια στην οβριακή του Άμστερνταμ, και δεν οδυρόταν πως οι κάτοικοί της δεν ήταν Έλληνες»…

    …Με τη γλώσσα, βέβαια, παραμορφώνουμε την αλήθεια, την περνάμε αναγκαστικά από το πρίσμα της γλώσσας μας το παραμορφωτικό, αλλά με τη γλώσσα λυτρωνόμαστε και λυτρώνομε το ποσοστό εκείνο της αλήθειας, οσοδήποτε μικρό ή απόκληρο, να το πει κανένας έτσι, που δόθηκε στον άνθρωπο να το βρίσκει, να το καταγράφει, και να το χαίρεται…

    … Ας μην οδυρόμαστε, λοιπόν, για τις ανάποδες περιστάσεις. Όχι νοσταλγικές κλάψες και άσκοπη παραπόνεση για την εποχή. Η εποχή είμαστε εμείς. Και τίποτα να μη γίνεται στο φανερό ή και να περιμένομε χίλα χρόνια το είπαμε: the story of the beautiful is already complete. Αυτονόητο στο σημείο αυτό πως «συμπληρώθηκε» δε σημαίνει εξαντλήθηκε….

    …Μιά τέτοια γνώση δεν απελπίζει. Αντίθετα, μοναχά η γνώση αυτή ( και η ατέρμονη ταπείνωση που φέρνει μαζί της) εξασφαλίζει την αληθινή χαρά της δημιουργίας… μοναχά η γνώση αυτή μπορεί να δώσει το σωστό μέτρο για τον καθένα από εμάς, τι αξίζει αληθινά και τι δεν αξίζει μέσα σε αυτό που κάνομε.

    Ζήσιμος, 1985.

    Καταλαβαίνεις, νομίζω…

  5. exiled

    Λορεντζάτος, έτσι;
    Με αρέσει όταν οι σχολιαστές μου συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον.
    Ευχαριστώ κι εσέ, νησιώτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s