Alexandr Solzhenitsyn

Posted On Αύγουστος 4, 2008

Filed under art, αστυνομία, ιστορικά, politics

Comments Dropped 4 Σχόλια

(December 11, 1918 – August 3, 2008 )

Μόλις μία μέρα πριν βρήκε κι αυτός. Δεν μπορούσε να περιμένει μερικές ώρες ακόμα.

Advertisements

13

Γυρίζει πίσω ο χρόνος. 13 χρόνια. Γειτονιά, τσιμέντο καυτό και καρπούζι με φέτα στο μπαλκόνι. Το πηρούνι να γρατζουνάει τα δόντια, κάθε που πάει ν’ απομακρυνθεί απ’ αυτά. Ο ίδρωτας να στάζει και το σώμα να κολλάει στην καρέκλα. Μπάσκετ στο Ποσειδώνιο και τον Γαλαξία. Ποδόσφαιρο πάλι εκεί. Ο χρόνος επαναλαμβάνεται, μα σε φαστ φόργουορντ. Ως ανάμνηση. Γεννιέται μια επιθυμία για τρέξιμο. Εδώ τα πράγματα φαίνονται καλύτερα. Πάρκα, δροσιά, αν και όχι πάντα (δέκα μέρες συνέχεια έχει πάνω από 30 βαθμούς). Το κλείσιμο σε καφέ και διαμερίσματα είναι επιβεβλημένο, από τις δομές των σχέσεων και των υποχρεώσεων. Έχουμε τόσο ωραίες υποδομές και κλεινόμαστε, κλειστήκαμε εκεί. Περιορίσαμε τα σημεία αναφοράς μας. Αφεθήκαμε στη συμπεριφορά που μας επιβάλλουν οι κλειστοί χώροι. Από το πεδίο, στην αρένα. Διαρκής αλληλόβρωση, εκούσια και επιθυμητή. Τρώγοντας καρπούζι τα μεσημέρια, περνάνε οι πιο περίεργες σκέψεις. Το βράδυ, πάλι με την υγρασία του ποταμιού και της βροχής να δανείζει το δέρμα στην καρέκλα, συλλέγονται οι σκόρπιες σκέψεις στα ακροδάχτυλα. Και η πράξη κάνει το κλειστό «κτ» σε «χτ». Η αρτιότητα δίνει τη θέση της στον σίελο. Το καρπούζι μόνο πρέπει να αντικατασταθεί. Να γίνει κολοκύθι, να ταιριάζει με το παραμύθι. Να πηγαίνει και πίσω στον χρόνο. Σίγουρα πάνω από 5 χρόνια. Ας πούμε 13, όσο και το τραγούδι: