13

Γυρίζει πίσω ο χρόνος. 13 χρόνια. Γειτονιά, τσιμέντο καυτό και καρπούζι με φέτα στο μπαλκόνι. Το πηρούνι να γρατζουνάει τα δόντια, κάθε που πάει ν’ απομακρυνθεί απ’ αυτά. Ο ίδρωτας να στάζει και το σώμα να κολλάει στην καρέκλα. Μπάσκετ στο Ποσειδώνιο και τον Γαλαξία. Ποδόσφαιρο πάλι εκεί. Ο χρόνος επαναλαμβάνεται, μα σε φαστ φόργουορντ. Ως ανάμνηση. Γεννιέται μια επιθυμία για τρέξιμο. Εδώ τα πράγματα φαίνονται καλύτερα. Πάρκα, δροσιά, αν και όχι πάντα (δέκα μέρες συνέχεια έχει πάνω από 30 βαθμούς). Το κλείσιμο σε καφέ και διαμερίσματα είναι επιβεβλημένο, από τις δομές των σχέσεων και των υποχρεώσεων. Έχουμε τόσο ωραίες υποδομές και κλεινόμαστε, κλειστήκαμε εκεί. Περιορίσαμε τα σημεία αναφοράς μας. Αφεθήκαμε στη συμπεριφορά που μας επιβάλλουν οι κλειστοί χώροι. Από το πεδίο, στην αρένα. Διαρκής αλληλόβρωση, εκούσια και επιθυμητή. Τρώγοντας καρπούζι τα μεσημέρια, περνάνε οι πιο περίεργες σκέψεις. Το βράδυ, πάλι με την υγρασία του ποταμιού και της βροχής να δανείζει το δέρμα στην καρέκλα, συλλέγονται οι σκόρπιες σκέψεις στα ακροδάχτυλα. Και η πράξη κάνει το κλειστό «κτ» σε «χτ». Η αρτιότητα δίνει τη θέση της στον σίελο. Το καρπούζι μόνο πρέπει να αντικατασταθεί. Να γίνει κολοκύθι, να ταιριάζει με το παραμύθι. Να πηγαίνει και πίσω στον χρόνο. Σίγουρα πάνω από 5 χρόνια. Ας πούμε 13, όσο και το τραγούδι:

Advertisements

6 Responses to “13”

  1. exiled

    Επ’ αφορμής των τριών παιχνιδιών ποδοσφαίρου τις τελευταίες 4 εβδομάδες.

  2. maurochali

    τώρα που δρόσισε και λιγάκι, ώρα να ξεχυθούμε όντως στα πεδία.
    (εγώ μετράω μόνο δύο παιχνίδια ποδοσφαίρου τις τρεις τελευταίες εβδομάδες, αλλά νομίζω καταλαβαίνω πλήρως…)

  3. το βυτίο

    πολύ ωραία το περιγράφεις.
    είναι περίεργο πόσο εύκολα υιοθετήσαμε τον τρόπο του διαμερίσματος, του κλειστού χώρου. τώρα πολλές φορές ακόμη και στην ύπαιθρο φερόμαστε σα να είμαστε σε περιφραγμένο θεματικό πάρκο. έχουμε χάσει την ιδέα του ανοιχτού τοπίου.

    και βέβαια πολύ καλά κάνεις.εδώ όλοι πάνε παραλία και παρακαλάμε να παίξουμε λίγη μπαλίτσα.

  4. exiled

    maurochali, σωστότατος! Έτσι πρέπει. Μπαλίτσα και μεγάλο στόμα για να λες στους αντιπάλους σου «θα σας δείξω» και «πόσα θα φάτε». Ιδανικό τέλος του απογεύματος οι μπύρες από το περίπτερο και ο κύκλος της ξεκούρασης σε ένα πάρκο.

    το βυτίο, άσε, μέγιστο θέμα άνοιξες. Κάθε βδομάδα έχουμε απώλειες, καθώς όλο και κάποιος φεύγει για διακοπές ή μόνιμα από αυτήν την πόλη. Σαν μητρόπολη του κόσμου, η Μπερλίνα έχει τρομερή πληθυσμιακή κινητικότητα, γεγονός απαγορευτικό για σταθερή σύνθεση ομάδων και ανάπτυξη αντιπαλότητας ικανής να προσφέρει κλασσικές ποδοσφαιρικές συγκινήσεις. Να φανταστείς, στο τελευταίο παιχνίδι, ούτε σκορ δεν κρατήσαμε. Καλή η καζούρα, αλλά άμα δεν βλέπεις τον αντίπαλο να εκνευρίζεται, κάτι λείπει. Πάντως οι απώλειες αντικαθίστανται και όλο νέα πρόσωπα έρχονται να προστεθούν στους αγώνες.

  5. kostasK

    «Μπασκετάκι στον Γαλαξία και στο Ποσειδώνιο»…. αυτά είναι! Μου τα θύμισες και λέω να πάω σήμερα καμιά βόλτα που έχει και δροσούλα. Παλιά πηγαίναμε Ποσειδώνιο και περιμέναμε 1 ώρα να βρούμε μπασκέτα. Τώρα πάω και δεν βρίσκω άτομα να για να παίξω στο διπλό…

  6. exiled

    Και ο Γαλαξίας έχει μόνο γήπεδα τένις πια… Άσε, ΚώσταςΚ, αδειάσανε οι χώροι άθλησης και γεμίσανε τα ίντερνετ καφέ με τη μανία για «counter strike» των πιτσιρικάδων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s