Πάει και η Siemens

Η αποβιομηχάνιση της γενέθλιας πόλης συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Η κοινωνική κρίση στην πόλη που κάποτε γέννησε το εργατικό κίνημα στα Βαλκάνια ολοένα και μεγαλώνει. Αλλά με τέτοιο εργατικό κέντρο, τι πιο λογικό από το να στράφεται ο άνεργος σε πολιτικές ατραπούς που του προσφέρουν άμεση – έστω φαντασιακή και μόνο – δικαίωση. Την ίδια ώρα στο Βιλαμπάφο της Αριστεράς, ακόμα στρίβουν…

Περισσότερα εδώ.

ΥΓ: Κρίμα και το κουκούλωμα της υπόθεσης, έτσι κυρ-εισαγγελέα;

update: Ιδέα αντίδρασης στην κυβέρνηση:

Advertisements

3 Responses to “Πάει και η Siemens”

  1. exiled

    Άγγελε, σωστά τα όσα γράφεις, αλλά εμένα το πρόβλημά μου σ’ αυτήν την πόλη είναι άλλο. Είναι η ανύπαρκτη αριστερά. Βάζω, κατά το γερμανικό μοντέλο, και τους φιλότιμους αναρχικούς μέσα (όχι όλους, οι μπαχαλάκηδες είναι εκτός, επειδή αυτοί το θέλουν). Τόσα χρόνια η πόλη μαραζώνει, τόσα χρόνια η πόλη «αναπτύσσεται» κάτω από πάρκα κεραιών και αναπλάσεις παραλιών, στριμωγμένη ανάμεσα στα τραπεζοκαθίσματα που κατέλαβαν τις πλατείες και τους δρόμους. Και η αριστερά κάνει πορείες επετειακές, πορείες αντανάκλασης αλλότριας δράσης. Η αριστερά δεν έχει προτάσεις, ούτε αιτήματα. Γι’ αυτό και ξεφουσκώνει πάλι δημοσκοπικά. Τρεις συναυλίες και δύο καλά επεισόδια (το ένα στη ΔΕΘ) το χρόνο, μαζί με κάποιες εκδηλώσεις κλεισμένες σε αίθουσες πανεπιστημιακές είναι όλη η δράση της. Κλείνει τους πολίτες στα σπίτια τους, κάνει καμπάνιες στο ίντερνετ, διαμαρτύρεται σβήνοντας τα φώτα. Αυτή είναι η πρακτική της. Να κλείνει τα φώτα, να μη μιλάει, να κάνει πως δεν είναι εδώ. Τα κατάφερε, είναι ανύπαρκτη. Τόσα χρόνια μπλεγμένη σε πάρε-δώσε με τους λοιπούς κομματικούς μηχανισμούς (θα σε ψηφίσω για πρύτανη, αλλά να πάρει και ο αγωνιστής μας θέση λέκτορα, δεν θα παραστώ στο δημοτικό/νομαρχιακό συμβούλιο, αλλά να μπει η αγωνίστριά μας ως γραμματέας εκεί), έχει γίνει ζητιάνος της δεξιάς. Που οδηγεί την πόλη εκεί που βρίσκεται. Ούτε ένα δίκτυο αλληλοβοήθειας, ούτε μια σοβαρή πρόταση κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Πολεοδομικού χαρακτήρα μόνο οι παρεμβάσεις της. Κλάι μάιν δηλαδή. Σαν τα παιχνιδάκια που παίζαμε μικροί, σκυμμένοι σε χάρτες. Εκεί να βάλουμε λίγο πράσινο, εκεί λίγο ποδηλατόδρομο. Άφησε τους φραπεδογιάπηδες του «Σόσιαλ» και της Αριστοτέλους να αλλάζουν μεταξύ τους κονδύλια και απολυμένους των 600 ευρώ (ποια 700 λέμε τώρα…). Κι αυτά γιατί; Για να το παίζει ο καθένας αρχηγός στην ομαδούλα των 10-15 νοματαίων, επειδή διάβασε αλλιώς μία παράγραφο. Πολιτική συνέπεια πάνω απ’ όλα… Κάποτε συναναστρεφόμουνα με κάποιο «αρχηγόπουλο» και το ρώτησα για την πολυδιάσπαση του χώρου (που αναλωνόταν στον – δήθεν εξωστρεφή – αυτισμό του), υποστηρίζοντας ότι ευθύνεται στα αρχηγηλίκια του κάθε γουοναμπί τσιφ. Μου απάντησε αν ήξερα να του πω μία κάποια ομάδα της αριστεράς χωρίς αρχηγόπουλα. Δεν τον ρώτησα να μου πει μια πετυχημένη ομάδα στην Ελλάδα. Δεν θα άλλαζε τίποτα στη θεώρησή του, ούτε στην πρακτική. Φυλές, όπως τις παρουσίαζε ο τρέντυ Κωστόπουλος του ΚΛΙΚ στις αρχές του 90. Εκείνοι φτιάχτηκαν με τα ευρωκονδύλια, οι άλλοι χάθηκαν λόγω ελλείψεώς τους. Το είδα το έργο και την έκανα. Μπήκα στο ίντερνετ και βρήκα διάσπαρτους ιδιωτευμένους αριστερούς της πόλης. Διαδικτυακά κλαψουρίσματα, αντιδράσεις, που βγήκαν στο δρόμο, που άλλαξαν αποφάσεις του δήμου, που μας έκαναν να γνωριστούμε. Λόγια του δικτύου. Πόσο αδύναμα όλα αυτά αποδεικνύονται… Στη Ζήμενς δουλεύει η μάνα φίλου μου παιδικού. Μαζί πήγαμε σχολείο, μαζί μεγαλώσαμε. Δεν ξέρω άμα βγήκε στη σύνταξη.
    Περιμένω ακόμα να δω ένα δίκτυο αλληλεγγύης στην πόλη που παράτησα. Μία άλλη οικονομική προσπάθεια.

  2. exiled

    Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η αριστερά έγινε ζήτημα γούστου. Ο αριστερός δεν πάει στην Αριστοτέλους, αλλά στη Ζεύξιδος. Δεν ψωνίζει Todds και Prada, αλλά Levi’s και Lee. Δεν αγοράζει τα CD της Μαντόνα, της Βίσση και της Βανδή, αλλά του Μάλαμα, του Θ. Παπακωνσταντίνου και των Archive. Δεν έχει δική του επιχείρηση (με το ποσό της υπεραξίας που θα παράγει να το αξιοποιεί για την κοινωνική χειραφέτιση και τη βελτίωση του τρόπου ζωής της πόλης), αλλά ονειρεύεται τη θέση του συναδέλφου του και μηχανορραφεί να την καταλάβει με κάθε τρόπο. Γράφει και ένα αρθράκι πολύ «εναλλακτικό» και το πουλάει στην Αθήνα, που τους αρέσουν αυτά όταν έρχονται από την μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας.

  3. ΠανωςΚ

    Πριν από καμιά ώρα ήμουν (περαστικός περισσότερο, για να είμαι ειλικρινής) στην πορεία που κάνανε οι εργαζόμενοι της Ζίμενς προς το ΥΜΑΘ. Ηταν λίγοι, πολύ λίγοι, αναπόφευκτα ίσως απ’ τη στιγμή που δουλεύουν πόσοι; καμιά 500αριά στο εργοστάσιο όλοι κι όλοι. Και μετά διαβαζω αυτά που γράφει στα σχόλια. Και σκέφτομαι γιατί δεν μπορεί να αγκαλιαστεί ενεργα από όλη την κοινωνία το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων; Ισως σε αυτά που γράφεις να βρίσκεται κάποιου είδους απάντηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s