Η ανατολή στη δύση

Posted On Νοέμβριος 6, 2008

Filed under Uncategorized

Comments Dropped 3 Σχόλια

Μετά από μικρή, πλην όμως ουσιαστική, συζήτηση με φίλο έλληνα καθολικό και αριστερό, οπαδό της θεωρίας της απελευθέρωσης, γίνεται κατανοητή η ταξική πολιτισμική θέση του γράφοντα. Οι περιορισμοί που αυτή η κοινωνική εκπαίδευση έχει επιβάλλει, είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να υπερκεραστούν, παρά τις λυσσασμένες προσπάθειες της εκπαίδευσης. Η επανειλημένη τριβή με πληθυσμούς της Μεσογείου, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Ο δρόμος προς τον σκοπό, δηλαδή την προσωπική αυτονομία και την κοινωνική απελευθέρωση, περνάνε από την επαναδιαπραγμέτευση και τον άνευ όρων επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας. Στη διαδρομή, γίνεται αντιληπτή η θέση της ανατολικής πολιτισμικής παράδοσης της χώρας καταγωγής. Η παραγωγή σκέψης στα δυτικά εργαστήριά της, οφείλει να περάσει από την επαναδιαπραγμάτευση του πολιτισμικού υπόβαθρου, το οποίο – όσο και να μην είναι αποδεκτό – παραμένει θεμελιώδες συστατικό του και από τα ανατολικά προσδιορισμένο. Ειδικά για όσους από μας προέρχονται από την τελευταία ευρωπαϊκή πόλη πριν την ανατολή. Παρεμπιπτόντως, εσχάτως πληροφορήθηκα πως η αθηνεζία για τους δυτικούς θεωρείται προετοιμασία για το Κάιρο και την Ανατολή εν γένει. Ευτυχία; Ίσως. Είναι πάντως πολύ κοντά σε αυτήν το συναίσθημα της απέχθειας που προκαλείται από την ιδεολογική και οικονομική κυριαρχία των «παραγόντων του έθνους», πολιτισμικών και όχι μόνο.
Ζήτω η κραυγή του δικαιωμένου! Ζήτω η φυγή του εγκλωβισμένου! Ζήτω η γλύκα της κατανόησης!

Advertisements

3 Responses to “Η ανατολή στη δύση”

  1. exiled

    Και ναι, συνειδητά η δημοσίευση ανήκει στην κατηγορία uncategorized. 😀

  2. exiled

    Είναι τόσο θαυμαστός, όσο και ακαταλαβίστικος αυτός ο κόσμος.

  3. exiled

    Ένα από τα πράγματα που είναι ακαταλαβίστικα π.χ., είναι η γενιά των γονιών μου, που μεγάλωσε με το γάλα της U.N.R.R.A και γονείς στην εξορία ή υπό διαρκή παρακολούθηση, μπόρεσε να αγοράζει μετά από λίγα χρόνια μαζικά το «Ρομάντζο» και να ακούει διαρκώς για χαμένες και (σε πολύ μικρότερη κλίμακα) διακαιωμένες αγάπες. Διερωτάμαι αν τέτοια συμπεριφορά ενέχει κάποιας μορφής αντινομία. Πείθομαι πως δεν ισχύει, επειδή αυτή η γενιά που οδηγείται στη σύνταξη δεν έπεισε πως είχε κι άλλη διάσταση, πέραν μίας παροδικής της ενασχόλησης με την πολιτική στα ύστερα ’70’s και στην αρχή της δεκαετίας του ’80 με την πολλά υποσχόμενη αλλαγή. Είχαν ήδη οικογένειες, παιδιά στο σχολείο, γεμάτο στομάχι, μπιντέ και βεράντα. Μέχρι να βρει κανείς την ακόμα προηγούμενη γενιά, πρέπει να περάσει απ’ αυτήν. Σαν εξεταστής με τρεμάμενα χέρια, που ατσαλα κόβει το δέρμα ενός πτώματος, με κίνδυνο να σκορπίσουν τριγύρω τα εντόσθια, προκειμένου να εκπληρωθεί η προφητεία της καταδίκης του νεκρού για ασέβεια και αμαρτωλό βίο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s