“Αν δεν μπορείς άλλο ν’ αγωνίζεσαι, θ’ αφανιστείς”

Posted On Νοέμβριος 9, 2008

Filed under αστυνομία, βία, politics

Comments Dropped 5 Σχόλια

Αξίζει να διαβαστεί όλη η συνέντευξη.

Την ώρα που μέναμε κλεισμένοι στη μεγάλη κάμαρα με τους σκεπασμένους καθρέφτες,

ήρθε Εκείνος, ακάλεστος ξένος – τι ζητούσε;

Εμείς δε θέλαμε να δούμε, ν’ ακούσουμε, να τον αναγνωρίσουμε.

Το σκονισμένο του ρούχο ελεητικό – δε ζητούσαμε εμείς ευσπλαχνία –

τα λιωμένα παπούτσια του απαιτούσαν συμπάθεια, – δεν είχαμε εμείς να δώσουμε τίποτα –

ξένος, ακάλεστος, αμέτοχος στη λύπη μας,

ήρθε να λυπηθεί εμάς*.

Διαβάζω και για τους μετανάστες που ζητάνε πολιτικό άσυλο στη χώρα με ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής στην Ευρώπη (μάλλον και στον κόσμο). Η ελληνική (α)φιλοξενία σε όλο της το μεγαλείο

4sm113

Περιέργως, δεν υπάρχει ως θέμα από τα ΜΜΕ. Στην περίπτωση του κλεισίματος της Siemens, μπορώ να το καταλάβω. Τι δύναμη μπορούν να έχουν 300 εργάτες στα ΜΜΕ και τι μια εταιρία; Αγόρασε η εταιρία διαφημιστικό χρόνο στα κανάλια και έπνιξε τη φωνή 300 εργατών, που παρήγαγαν μεγάλα υπερκέρδη. Λογαριάζοντας και την ιστορία με τα «μαύρα ταμεία» της εταιρίας, η λογική λέει πως θα έκαναν «ειδική προσφορά» για το 2 σε 1 πακέτο τους στα τμήματα διαφήμισης των ΜΜΕ. Χρησιμοποίησαν λοιπόν τα χρήματα που βγάλανε από τη δουλειά των εργαζόμενων και δώσανε ένα μερίδιό τους στα ΜΜΕ για διαφημίσεις, καταφέρνοντας να το πνίξουν και να τους φιμώσουν. Το υπόλοιπο κεφαλαιοποιήθηκε κάπου αλλού, έγινε χρηματιστηριακό παιχνίδι ή μπόνους στις τσέπες κάποιου manager. Η κλασσική ιστορία.
black-adn-white-clock Αλλά το ζήτημα των μεταναστών, είναι τελείως διαφορετικό. Δεν υπάρχει κάποιος άλλος χρηματοδότης στα ΜΜΕ, που να έχει σαφές συμφέρον να στρέψει την προσοχή του κοινού μακρυά από αυτά τα ζητήματα. Πέρα από το κράτος. Και τι δύναμη να έχει το κράτος στα ΜΜΕ και δη στα έντυπα μέσα; Αλήθεια, ποιον στηρίζει το κράτος; Η απάντηση εδώ. Κι εδώ. Η ερώτηση που μένει να απαντηθεί είναι: Ποιον εκπροσωπεί το κράτος;

Τέλος, έγιναν ένας με τρεις φόνοι, αλλά μη δίνετε σημασία...

Σας έλεγα, λοιπόν, πώς δεν υπάρχει θάνατος, – τελείωσε ο

Ξένος

ήμερα, απλά, τόσο που εμείς χαμογελάσαμε χωρίς διαταγμό

δε φοβηθήκαμε τους σκεπασμένους καθρέφτες*.

*Αποσπάσματα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου: «Όταν έρχεται ο ξένος» (1958)

Advertisements

5 Responses to ““Αν δεν μπορείς άλλο ν’ αγωνίζεσαι, θ’ αφανιστείς””

  1. Abravanel

    Η ερώτηση για το ποιον εκπροσωπεί μπορεί να είναι ρητορική αλλά η απάντηση οφείλει να έρθει από τον καθένα: Το κράτος είμαι εγώ.

  2. exiled

    Όχι, abravanel. Δεν είμαι εγώ αυτός που σκοτώνει μετανάστες. Ούτε δίνω τη συγκατάθεσή μου για αναδιανομή του εισοδήματος προς τα πάνω, δηλαδή προς τους τραπεζίτες και όχι προς τους αναξιοπαθούντες και τελώντες σε οικονομική δυσπραγία. Εγώ είμαι μόνο ένας υπήκοος, που θέλει να μην συμπεριφέρεται ως τέτοιος, δηλαδή ως κάποιος που υπακούει, χωρίς να έχει λόγο. Το κράτος είναι η γραφειοκρατία που το διευθύνει. Η θέση αυτής της γραφειοκρατίας είναι δεδομένη, με βάση τις πράξεις της. Δεν είμαι το κράτος. Θα ήμουν, αν υπήρχε άλλη κατανομή της εξουσίας και αιρετή γραφειοκρατία. Όχι τώρα.
    Καταλαβαίνω τι θες να πεις. Μπορείς και να αναφέρεις το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος για την υποστήριξη της θέσης σου. Είναι σαφώς ένα μεγάλο βήμα προς τα εκεί όπου φρονώ πως βρίσκεται μια καλύτερη κοινωνία.

  3. exiled

    Εν τω μεταξύ, τρεις Κούρδοι ράψανε τα στόματά τους στα Τρίκαλα!!!!

  4. Abravanel

    Ρώτησες ποιον εκπροσωπεί το κράτος και η απάντηση συνεχίζει να παραμένει: εμένα. Μπορεί να μην είσαι το Κράτος αλλά δεν είσαι και ανίσχυρος υπήκοος του βασιλιά Ελλ.Δημ.ΙΙΙ.

    Δεν είμαι υπερ των μαξιμαλιστικών θέσεων οτι είμαι a priori συνυπεύθυνος για τα γεγονότα που παρουσιάζεις, αλλά για «κάτι» ευθύνομαι όταν εγώ δεν κάνω το κατά δύναμιν δυνατό, (και ότι είναι διαφορετικό για το καθένα), για να ξέρει οτι Κράτος οτι είμαι αντίθετος. Εγώ το κάνω; Οχι όσο αφορά το κατά δύναμιν.

  5. exiled

    Το πρόβλημα είναι, abravanel, ότι η όποια πολιτική πίεση, σε τελική ανάλυση, έχει να κάνει – ως προς το ζήτημα της επιτυχίας της – με την αλλαγή της απόφασης της πολιτικής ηγεσίας. Έχει πάψει (αν το έκανε ποτέ αυτό) η πολιτκή ηγεσία να εκφράζει τον λαό/τους πολίτες.

    Έχει ανέβει στο καλάμι της αυθαιρεσίας και την όποια υποχώρηση την κάνει «από ευαισθησία». Δεν θέλω «ευαίσθητους» πολιτικούς, δικαστές και γενικούς γραμματείς. Θέλω εκπροσώπους της λαϊκής βούλησης, που θα ελέγχονται διαρκώς από τον λαό.

    Το ζήτημα της δυσκινησίας μίας τέτοιας πρακτικής δεν υπάρχει πλέον. Είμαστε και στον καιρό της μετάδοσης της πληροφορίας σε χρόνο dt (ας είναι καλά το διαδίκτυο), ενώ τα ασφαλή προγράμματα για την τεχνική περάτωση ενός τέτοιου σχεδίου υπάρχουν. Στερεύουν από επιχειρήματα σιγά σιγά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s