Η Αριστερά μπροστά στην κρίση

Posted On Σεπτεμβρίου 17, 2009

Filed under griots, κινηματικά, politics

Comments Dropped 3 Σχόλια

Μετά από έναν θερμό κινηματικά Δεκέμβρη, οι δυνάμεις της Αριστεράς προσπαθούν πρωτίστως να εξηγήσουν και μετά να κεφαλαιοποιήσουν πολιτικά και κοινωνικά το γεγονός της εξέγερσης. Μίας αυθόρμητης βίαιης έκφρασης της νεολαίας. Έκφραση χωρίς συγκεκριμένη θεωρητική πλατφόρμα, χωρίς συγκεκριμένα πολιτικά αιτήματα που να προσβλέπουν προς μία συγκεκριμένη πολιτική πλατφόρμα. Αυτή η μη εκλογικευμένη αντίδραση, πλην όμως έχουσα φαινομενικά τη λογική της ρήξης με την καθεστυκυΐα τάξη πραγμάτων, αμφισβήτησε στην πράξη των σχέσεων που καθορίζουν την αξία των αντικειμένων. Πώς; Μα με την καταστροφή δεκάδων εμπορικών καταστημάτων, αλλά και με τα εκτεταμένης μορφής πλιάτσικα. Αυτά, πέρα από την προαναφερθείσα λειτουργία, δηλώνουν και την πλήρη ένταξη των εξεγερμένων νέων στο κυρίαρχο φαντασιακό της δεδομένης κοινωνίας με την οποία έρχονται σε ρήξη.

Η Αριστερά είναι πλέον μια σειρά οργανισμών και οργανώσεων με μορφή, με δομή, με αιτήματα, αλλά δίχως αυτά να έχουν περιεχόμενο. Όσο προβοκατόρικο και να ακούγεται, έχω βαρεθεί να διαβάζω και να μιλάω για θεωρίες, για σχήματα και κοινωνική κριτική, χωρίς να βλέπω την πραγματική κοινωνικοποίησή τους. Η από καθέδρας αριστερά, μιλάει ως Αριστερά, ως μητέρα της Δικαιοσύνης, της Ισοτιμίας και της Αδελφοσύνης. Μόνο που της λείπει πια ο ιδρώτας και το φαγωμένο ρούχο. Της λείπει η ζύμωση με τους χώρους της δουλειάς. Είναι μια αριστερά μικρή και φοβισμένη. Που δεν έχει θέληση για εξουσία. Που δεν έχει θέληση να καταργήσει την εξουσία. Η αριστερά ως αίρεση θρησκευτικών φανατικών, ως φαντασμένων ονειροπόλων που δηλώνουν αυτάρεσκα «ΟΧΙ» και σταματάνε τη συμμετοχή τους σ’ αυτό το σημείο στο κοινωνικό γίγνεσθαι, είναι καταδικασμένη στο ρόλο του κομπάρσου. Είναι καταδικασμένη στην εσωστρέφεια και την επιβίωση από συνήθεια και μόνο. Είναι ο ρόλος ενός δευτεροκλασάτου ηθοποιού, που ζει μέσα στις ψυχικές στερήσεις και στον Άλλον δεν γίνεται κατανοητός, ακριβώς επειδή η βοή του είναι ένας βρυχηθμός αποκρουστικός. Και δεν εννοώ πως το ζήτημα είναι επικοινωνιακό. Το ζήτημα παραμένει κοινωνικό. Δουλειά είναι αυτή που λείπει και κοινώνηση των θέσεων. Συμμετοχή. Βολονταρισμός. Και είναι και ζήτημα προσωπικών σχέσεων. Πόσο συνδεδεμένοι είμαστε μεταξύ μας. Κατά πόσο μέσω των σχέσεών μας γίνεται αποδεκτή και η ετερότητα του Άλλου, του Συντρόφου, πέρα από την πολιτική συμφωνία. Κατά πόσο το ζητούμενο είναι η συντροφικότητα και όχι η αντανάκλασή μας. Γι’ αυτό η αριστερά παραμένει τέτοια. Μικρή και ναρκισσιστική. Αμελητέα ποσότητα, μολονότι το κοινωνικό υλικό διψάει γι’ αλλαγή. Ο Δεκέμβρης ήταν μόνο η αρχή. Ένα κλικ θέλει. Ας το κάνουμε. Ξεκινάμε.

the truth is out there

the truth is out there

A day in Europe

Posted On Ιουνίου 21, 2009

Filed under enet, κινηματικά, politics

Comments Dropped 6 Σχόλια

Το μεσημέρι της Τετάρτης, 17 Ιουνίου 2009, πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη τη Γερμανία πορείες ενάντια στην αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος σύμφωνα με τις συνθήκες της Μπολώνια και της Λισσαβώνας.  Σε περισσότερες από 80 πόλεις της χώρας διαδήλωσαν μαθητές/-τριες, φοιτητές/-τριες, εργαζόμενοι/-ες και διδάσκοντες στα πανεπιστήμια, καθώς και αλληλέγγυοι/-ες ενάντια στην αποδόμηση της εκπαίδευσης και την αλλαγή της θεώρησης της παιδείας από κοινωνικό αγαθό σε παραγωγικό και εμπορεύσιμο προϊόν. Την ίδια μέρα, στο Βερολίνο, πάνω από 30.000 (σύμφωνα με τους διοργανωτές, λίγοι πάνω από 10.000, σύμφωνα με την αστυνομία) ήταν οι συμμετέχοντες σε μία πορεία που αντίστοιχή της για το ίδιο θέμα σε μέγεθος δεν έχει υπάρξει από το 2003, σύμφωνα με τους γνώστες. Η συγκέντρωση ξεκίνησε στις 11 το πρωί μπροστά στο δημαρχείο της πόλης (γνωστό και ως «κόκκινο δημαρχείο»), στην Alexanderplatz. Εκφωνήθηκαν λόγοι του μαθητικού και του φοιτητικού συντονιστικού (καταλήψεις σχολών και σχολείων συμβαίνουν καθημερινά την τελευταία βδομάδα) και η πορεία ξεκίνησε μετά από τρία τέταρτα. Η αστυνόμευση ήταν ισχυρή, ενώ ειδικές δυνάμεις «συνόδευαν» εκατέρωθεν το μαύρο μπλοκ. Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν το «Anticapitalista», το «Όλα για όλους και δωρεάν», «Παιδεία», ενώ τα πανό και τα μπλοκ έβριθαν έμπνευσης και δημιουργικότητας, αλλά αρκετά απ’ αυτά πρόδιδαν και το χαμηλό επίπεδο πολιτικοποίησής τους. Σε πολλούς από τους συμμετέχοντες έβλεπε κανείς την αγωνία τους να ξεχωρίσουν στο πλήθος και όχι την ίδια την αναγνώριση της σημασίας της συμμετοχής και κατανοούσε ότι έχει να κάνει με μία πολιτική συνειδητοποίηση που ακόμα συμβαίνει (το υγιές κομμάτι της περίπτωσης) και είναι σε αρχικό στάδιο. Αλλά αυτό δεν ήταν το σημαντικό στο γεγονός. Ήταν κάτι το οποίο τίθεται ως προϋπόθεση σε μαθητικές και φοιτητικές πορείες.

Το αρνητικό στοιχείο που ξένιζε ήταν η μη συμμετοχή των συλλογικών οργάνων του διδακτικού προσωπικού. Κι αυτό το λέω μετά λόγου γνώσης, πως ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των διδασκόντων (ανεξάρτητα από την πολιτική ή/και κομματική του ένταξη) κρίνει ότι τα νέα μέτρα για την εκπαίδευση είναι ενάντια στο πνεύμα ελευθερίας με το οποίο έχουν ταυτιστεί τα γερμανικά πανεπιστήμια, μολαταύτα τα επίσημα όργανα του διδακτικού προσωπικού των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων δεν έχουν βγάλει την παραμικρή ανακοίνωση εναντίωσης στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το μέγεθος του θεάτρου του παραλόγου γίνεται αντιληπτό, αν κανείς αναλογιστεί ότι την μέρα της πορείας ο πρύτανης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου έστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα στους φοιτητές του, με το οποίο τους προέτρεπε να κατέβουν στην πορεία, ενώ και αρκετοί καθηγητές του Τεχνικού Πανεπιστημίου, που τις ώρες εκείνες είχανε διαλέξεις διαβεβαίωναν πως θα μοίραζαν σημειώσεις την επόμενη βδομάδα. Το άλλο πανεπιστήμιο της πόλης, το Humboldt, είχε ήδη σε κατάληψη μεγάλα τμήματα κάθε σχολής, συνεπώς ο ρόλος των διδασκόντων ήταν εκ των πραγμάτων περιορισμένος.
Η κυριαρχία της σοσιαλδημοκρατικής κουλτούρας στα πανεπιστήμια της πόλης είναι γεγονός. Αυτό το διαρκές ναι μεν (με τους αγώνες), αλλά (και με το σύστημα) είναι που οδηγεί τις Βρυξέλλες να μην παίρνουν τους γερμανούς τους προφεσόρους στα σοβαρά, όταν αυτοί ψιθυρίσουν κάποιο παράπονο. Γιατί αυτό το σύστημα είναι που πήρε τις αποφάσεις, τις οποίες μάλιστα συνυπέγραψαν οι τότε πανευρωπαϊκά κυρίαρχοι σοσιαλδημοκράτες υπουργοί παιδείας. Τώρα όμως που δρέπουν τους καρπούς αυτής της μισεκπαιδευτικής και αγορολάγνας πολιτικής, τώρα αντιδρούν. Όσο τους επιτρέπει ο πολιτικός τους ευνουχισμός. Κι αυτό συμβαίνει εξαιτίας διάφορων παραγόντων:

α) Λόγω της εισόδου χρονοδιαγραμμάτων για το πέρας των σπουδών. Το 3 χρόνια για το πρώτο πτυχίο (Bachelor) + 2 για το μεταπτυχιακό (Master) +3 για τη συγγραφή της διδακτορικής διατριβής (Dissertation ή Doktorarbeit), έρχεται σε σφοδρή αντίθεση με τις γερμανικές παραδόσεις. Χρήζει επισήμανσης το διαφορετικό: Οι γερμανοί συνηθίζουν να σπουδάζουν σε δύο και τρεις σχολές ταυτόχρονα. Υπάρχει το πρωτεύον αντικείμενο μάθησης, η κύρια σχολή (Hauptfach) και δύο δευτερεύοντα μαθήματα, οι δευτερεύουσες σχολές τις οποίες παρακολουθεί ο φοιτητής/ η φοιτήτρια (Nebenfach). Συνυπολογίζοντας πως η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές της, ενώ όλοι είναι υποχρεωμένοι για να περάσουν τα μαθήματά τους να γράψουν οπωσδήποτε πέρα από τις εξετάσεις και εργασίες, κατανοείται το τρομακτικό της έντασης της πίεσης για όσους σπουδάζουν, όσο και την μεγιστοποίηση του ταξικού αποκλεισμού των σπουδών εντός του νέου συστήματος. Επιπλέον, η ύπαρξη «πόντων» για κάθε μάθημα, με στόχο στο τέλος να συμπληρωθούν Χ πόντοι και να παραλάβει ο ασθμαίνων φοιτητής εν είδη μπόνους το πτυχίο του, φανερώνει όσο τίποτε άλλο την αμιγώς επιχειρηματική αντίληψη αυτών που σχεδίαζαν την συνθήκη της Μπολώνια. Μάλλον θα είδαν τον τότε υπουργό παιδείας της γρεκολάνδης και θα θέησαν να του το κάνουν κατανοητό , αποφασίζοντας να εφαρμόσουν το σύστημα «Gameboy».

«1st level completed, now enter 2nd level»

β) Σημαντική παράμετρος της αλλαγής ολόκληρης της κουλτούρας της εκπαίδευσης (από τον ρόλο του μέσου της γνωσιακής και πολιτισμικής αναβάθμισης της κοινωνίας, σε αυτόν της παρασκευής λειτουργικά εκπαιδευμένων στελεχών επιχειρήσεων και κρατικών υπαλλήλων), είναι η πως η νέα εξέλιξη έπληξε και το κύρος των καθηγητών της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Οι διδάσκοντες δεν μπορούν πλέον να παρεμβαίνουν αυτόνομα στα πεδία έρευνάς τους. Η εξάρτησή τους από τις εταιρίες για την εφαρμογή των προγραμμάτων τους, η οποία εντείνεται με την μείωση των δαπανών για την παιδεία καθιστά τον λόγο τους μειωμένης εκτίμησης. Παράλληλα συντελείται και η απώλεια της αυθεντίας του καθηγητή, καθώς δεν είναι αυτός που τυπικά αποφασίζει την κατεύθυνση του τμήματος. Οι εταιρίες πλέον έχουν επίσημα μέσω των προγραμμάτων τους το πάνω χέρι. Ο επιστημονικός τους ευνουχισμός και η αναγνώριση της προσφοράς τους ως λειτουργικότητας σε ένα αγοραίο σύστημα, πέρα από χαρά του αγράμματου τεχνοκράτη, είναι η μεγαλύτερη ήττα του πνευματικού κόσμου της Ευρώπης μετά τον μεσαίωνα. Γιατί, ακόμα και σε καιρούς που οι δικτατορίες κυριαρχούσαν, οι καθηγητές ύψωναν το ανάστημά τους, έστω και έξω από τα σύνορα της χώρας τους. Τώρα, η λαίλαπα του απαίδευτου νεοφιλελευθερισμού, τους εξοβελίζει στη ζητανιά υποτροφιών από πολιτιστικα ιδρύματα δημιουργηθέντα από εταιρίες παραγωγής όπλων, πετρελαίου, αυτοκινήτων κ.ο.κ.

Εξέλιξη η οποία συμβαίνει ήδη για τους βοηθούς και όσους δεν έχουν σταθερή θέση στο πανεπιστήμιο. Αρκετοί καθηγητές αναγκάζονται να παρανομήσουν, κόβωντας μισθό από τον δικό τους και σε αντίθεση με τους νέους νόμους σε όσους τους βοηθάνε. Έτσι, έρχεται και η πρεκαριοποίηση του νέου διδακτικού προσωπικού (στου οποίου την εθελοντική εργασία βασιζόταν και το προηγούμενο επίσης στο συγκεκριμένο ζήτημα άθλιο σύστημα). Η όλη διαδικασία ονομάζεται επισήμως «μείωση λειτουργικών εξόδων».

Αυτά τα ωραία από το εναλλακτικό Βερολίνο.

Γνωρίζετε ότι

Posted On Μαρτίου 2, 2009

Filed under griots, κινηματικά, politics

Comments Dropped 14 Σχόλια

βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίδο;

συνεχίζεται…

90 χρόνια από την ίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης

Posted On Φεβρουαρίου 13, 2009

Filed under ιστορικά, κινηματικά, politics

Comments Dropped leave a response

Και «Το Κόμμα των Αριστερών» της Γερμανίας τιμάει την επέτειο. Τα θερμά μου συγχαρητήρια…

Η ερώτηση της νέας χρονιάς

Posted On Ιανουαρίου 1, 2009

Filed under κινηματικά, politics

Comments Dropped leave a response

Με την αλλαγή του χρόνου, πληροφορήθηκα για 15 κατειλημμένα εργοστάσια στην Τουρκία. Προσπάθησα να βρω πληροφορίες στα πεταχτά και δεν βρήκα τίποτα. Η πηγή αναφέρει ότι το εργατικό κίνημα έχει γιγαντώσει στη χώρα, αλλά τα τοπικά ΜΜΕ δεν αναφέρονται καθόλου στο ζήτημα. Η πηγή είναι εξαιρετικά σοβαρή και δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση.

update: Βρήκα αυτό το άρθρο.