Αυτοί τι είναι;

Posted On Σεπτεμβρίου 24, 2007

Filed under στρατός, βία, εθνικισμός, politics

Comments Dropped 9 Σχόλια

Πολιτικά ορθοί ή προδότες; Για τους εθνικιστές της πατρίδας τους είναι σίγουρα προδότες. Το ερώτημα γίνεται ενδιαφέρον αν τεθεί στους ευρωπαίους εθνικιστές και τους άραβες φανατικούς μουσουλμάνους. Πως θα χαρακτήριζαν όσους αρνούνται να καταταγούν στον ισραηλινό στρατό; Αν είναι γι’ αυτούς προδότες της πατρίδας τους, τότε:

α) Αναγνωρίζουν έμεσα το Ισραήλ ως κράτος, μέσα από την αναγνώριση της πατριωτικής υποχρέωσης (εν προκειμένω της στρατιωτικής υποχρέωσης)

β) Δείχνουν σεβασμό απέναντι στους ισραηλίτες στρατιώτες.

Αν πάλι οι ανυπότακτοι πράττουν ορθά, τότε αναγνωρίζουν το δικαίωμα στην προσωπική έκφραση πολιτικής γνώμης στο ζήτημα της στράτευσης. Δηλαδή το αναγνωρίζουν ως πολιτικό διακύβευμα. Οπότε πρέπει να συμφωνήσουν στην αποποινικοποίηση και την ηθική αποδοχή της ανυποταξίας. Δηλαδή αποδέχονται το αίτημα της εθελοντικής στράτευσης και της πλήρους επαγγελματικοποίσης του στρατού. Πόσο μακρυά όμως είναι αυτό από τα μακελάρικα ιδεώδη που αναπαράγει και χάρη στα οποία αναπαράγεται ο στρατός! Πως θα δικαιολογηθεί το τόσο μίσος των υπάρξεών τους, αυτή η κινητήρια δύναμή τους, που φοβούνται να την διακαιολογήσουν με βάση προσωπικές ανάγκες και την κρύβουν πίσω από «κοινά ιδανικά», από τον «Άνθρωπο», τον «Έλληνα», το «Έθνος», ιδέες όλες τους ιερές και αναμφισβήτητες; Οι εθνικιστές είναι φοβισμένοι, αυτό είναι το σίγουρο. Και όσο περισσότερο δείχνουμε και προβάλλουμε τις αντιθέσεις μας με αυτούς, όσο περισσότερο τους ξεσκεπάζουμε, τόσο περισσότερο θα λουφάζουν, γιατί θα μένουν από επιχειρήματα, γιατί το πεδίο που βρίσκονται θα πάψει να είναι άδειο από αντιπάλους.

Προσοχή! Εδώ κρύβεται μία μεγάλη παγίδα στην οποία πέφτουν αρκετοί. Δεν έχουμε καμμία σχέση με ό,τι παράγει και αναπαράγει τα ιδανικά τους. Δεν έχουμε καμμία σχέση με τις έννοιες στις οποίες ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ η θεώρησή τους. Φυσικά και διεκδικούμε τις έννοιες που έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας και καπηλεύονται από αυτούς. Το κοινωνικό ζήτημα εμείς το θέσαμε πρώτοι και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε όσο αυτό δεν θα έχει λυθεί.

Ενδεχομένως να ξενίζει αυτό το εμείς που χρησιμοποιείται κατά κόρον. Ήμουν, είμαι και θα είμαι, έλεγε η Ρόζα. Αυτά που με εκφράζουν, αυτά που με ηρεμούν, αυτά που με χαροποιούν. Αυτά που μου δίνουν αξία και απόλαυση. Αλίμονο σε όσους προσπαθήσουν να με υποβαθμίσουν, υποτιμώντας δημόσια και ιδιωτικά την ορμή και τις δυνάμεις μου. Την παρουσία μου. Είμαι λοιπόν, μέλος της μερίδας του κόσμου, μέρος της ιστορίας του κόσμου, μέρος των αγώνων, των ελπίδων, των σκέψεων, που κινούνται γύρω από το κοινωνικό ζήτημα. Δεν είμαι μόνο αυτό και αυτή μου η θέση μου δίνει το δικαίωμα να μιλάω,να γράφω και τον περισσότερο καιρό να ζω σε πρώτο ενικό.

Για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω και για άλλους που δεν έχω καταγράψει ακόμα, χαιρετίζω τους ανυπότακτους και τις ανυπότακτες του Ισραήλ, που είναι δύο φορές παλληκάρια, διεκδικώντας το δικαίωμα στη ζωή με περίσσιο θάρρος.

ΥΓ: Αυτοί ξεμπρόστιασαν τα εθνίκια, εσύ τι κάνεις;