Αποκλειστική συνέντευξη. Πάολα: «Ζήστε!»

Posted On Δεκέμβριος 20, 2012

Filed under art, ρατσιμός, οικονομική κρίση

Comments Dropped 3 Σχόλια

Το σκέρτσο και το νάζι, τους φασίστες τους τρομάζει

Το σκέρτσο και το νάζι, τους φασίστες τους τρομάζει

Η γνωστή τραγουδίστρια, με την τεράστια επιτυχία στις πίστες της νύχτας, εξομολογείται. Σε μία συνέντευξη, για την οποία – όπως μας εξομολογήθηκε – δεν την ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος.

exiled: Πάολα, καλησπέρα καταρχήν

Πάολα: Καλησπέρα.

exiled: Μετά από προσπάθεια ετών, έχεις καταφέρει να φτιάξεις «όνομα» στην πίστα. Είναι σαφές πως δεν πρόκειται για μία επιτυχία, η οποία βασίζεται στη γνωστή συνταγή μίας ακόμα νεαρής τραγουδοστάρλετ, η οποία αφήνει υποσχέσεις εντός κι εκτός πίστας, ότι θα πιάσει το όνειρο της νοικοκυράς σε κάποια έπαυλη.

Πάολα: Σύντροφε, ακριβώς έτσι έχουν τα πράγματα. Ούτε επίσης, για να συνεχίσω στο ίδιο μήκος κύμματος με σένα, είμαι κάποια που θα παίξει το παιχνίδι τους μέχρι τέλους, αναπαράγοντας ρόλους και συμπεριφορές συμμόρφωσης στα αντεπαναστατικά τους πρότυπα. Μην ξεχνάς πως είμαι μία Roma μητέρα, που μεγαλώνει μόνη της το παιδί της. Η χειραφέτηση λοιπόν, αφενός είναι ένα ζητούμενο, αφετέρου δε δεν πρέπει να λησμονούμε πως βρισκόμενες σε μια καπιταλιστική κοινωνία και ζώντας τον αναπότρεπτο γέωφο των σχέσεων εντός της, δεν μπορούμε παρά αναγκαστικά να αποδεχόμαστε κάποιες απ’ αυτές, προκειμένου να θυμόμαστε πως είμαστε άνθρωποι. Με άλλα λόγια, η ανάγκη να ερχόμαστε σε κοινωνία, δηλαδή σε επαφή με βάση την κυρίαρχη ιδεολογία. Αυτά, για να σε προλάβω για τα τυχόντα σχόλια περί αναπαραγωγής σεξιστικών προτύπων μέσω του αυθεντικά λαϊκού τραγουδιού, που εκπροσωπώ, του σκυλάδικου δηλαδή.

exiled: Με αρέσει που βάζεις τα πράγματα στη θέση τους με σαφήνεια και με πειθαρχημένο λόγο. Θεωρείς ότι ο πειθαρχημένος λόγος είναι απαραίτητος σήμερα και γιατί;

Πάολα: Θα σε απαντήσω αρχικά μονολεκτικά με ένα «ναι». Όμως αυτό δεν είναι αβασάνιστο. Κι εξηγούμαι: Σε συνθήκες κρίσης, ο ψυχρός εμφύλιος πόλεμος εντείνεται και έχουμε περιστατικά «θερμού» εμφυλίου πολέμου (αν υποθέσουμε ότι ως φυλή κατανοούμε όλους τους κατοίκους μίας περιοχής και όχι μόνον τα πολιτικά της υποκείμενα). Π.χ. αυτή η ριζοσπαστικοποίηση των μπάτσων προς την άκρα δεξιά, προκειμένου να προστατευτούν τ’ αφεντικά τους, είναι ένα τέτοιο στοιχείο, ένα αυτονόητο αντανακλαστικό της ολιγαρχίας. Και οι δολοφονημένοι μετανάστες και πρόσφυγες απ’ αυτούς είναι η τραγικότερη και οξύτερη απόδειξη της λογικής συνάμα. Σε τέτοιες συνθήκες, θα πρέπει να επιβληθείς. Όχι από βίτσιο εξουσιομανίας ή από ακόρεστη φιλοδοξία σαν κάτι φυντάνια της wannabe αριστοκρατίας των στελεχών των κοινοβουλευτικών κομμάτων (η οποία ειρήσθω εν παρόδω δείχνει τάσεις αυτονόμησης, ήτοι παροδικής και μερικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο), αλλά για λόγους επιβίωσης. Και γι’ αυτό πρέπει ο λόγος σου να είναι κρυστάλλινος. Με αυτά τα λόγια θέλω να δικαιολογήσω το αρχικό μου «ναι».

Από την άλλη, επειδή είσαι και λαϊκός άνθρωπος, και λαϊκός άνθρωπος θα πει ψυχή γανωμένη στο δρόμο και στη συνάφεια του κόσμου, θα χρειαστείς και τις στιγμές αναπόλησης κάποιου υποτιθέμενου μεγαλείου, προκειμένου να εξισορροπήσεις την γνώση της έλλειψης ολοκλήρωσης ή ακόμα καλύτερα τη γνώση της ατέλειας, που συνεπάγεται η ζήση στο αποξενωμένο καπιταλιστικό περιβάλλον. Εκεί έρχεται το σκυλάδικο με την αναπαράσταση αυτού του χαμένου στο συλλογικό υποσυνείδητο λαϊκού ονείρου, αν θες πέστο και παράδεισο. Φυσικά και δεν είναι κάτι άλλο πέρα από ένα συναισθηματικό ξόρκι απέναντι στο ψέμα της κοινωνίας, στη θλίψη του απογυμνωμένου από τις ψευδαισθήσεις του επέκεινα νιτσεϊκού υποκειμένου, όπως και του καταπιεσμένου από τις φυλετικές, έμφυλες και αντιλαϊκές προκαταλήψεις ανθρώπου. Οπότε, προσπαθώ να ξεπεράσω την ενδογενή αντίφαση της λαϊκής θέσης σε συνθήκες ολιγαρχίας (που αυτοπροβάλλεται ως αριστοκρατία), με τις αντικειμενικές απαιτήσεις του χειραφετητικού προτάγματος της ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Βλέπω σε τελική ανάλυση και με μία κάπως μεταμοντέρνα μεταφυσική, στα πάθη του βίου, την σύνθεση και το ξεπέρασμα των αντιφάσεων.

exiled: Καταλαβαίνω τι θες να πεις, αν και αυτόματα μου δημιουργείται η απορία αν όντως είναι εφικτή μία τέτοια σύνθεση ή αν το υποκείμενο είναι καταδικασμένο να ζει με την πολλαπλή του υπόσταση, με τις αντιφάσεις του, οι οποίες κατά τ’ άλλα, είναι αυτές που δημιουργούν την προσωπικότητα.

Πάολα: Το πας δηλαδή στην εσωτερική σχάση. Εντάξει, καλός ο ρομαντισμός, αλλά έχουμε και 2012, σε λίγο μπαίνει και το 2013. Η κόρη μου για μένα είναι η απόδειξη πως κάθε σχάση όχι μόνο είναι ο άλλος, ο αδύναμος και αντίθετος δρόμος της σύνθεσης όπως ξέραμε, αλλά συμβαδίζει με την σύνθεση (δηλαδή μπορεί να συμβαίνει παράλληλα, καθώς την ώρα που φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο, μπορεί παράλληλα και να χωρίζεις από τον/την σύντροφό σου) και έχει και κάθε μέρος της να αυτονομείται. Π.χ. η κόρη μου με τον άντρα μου είναι και σύνθεση και σχάση στην προσωπική μου ζωή. Δηλαδή έχει μία διπλή σχέση, που δεν είναι ούτε μονοδιάστατη ούτε αποκλειστική. Το να πάψουμε να αναζητούμε το απόλυτο, χωρίς να χάνουμε την εποπτεία των πραγμάτων, έχει απαντηθεί οριστικά προ πολλού. Θα κατηγορηθώ για παρανόηση των εννοιών, αλλά σε λέω πως αυτοί που θα το πουν, δεν έχουν καταλάβει τίποτα από το «εδώ και τώρα». Κι εδώ είναι που οφείλουμε να μην θέτουμε τα λάθος ερωτήματα, γιατί ο χρόνος βιάζει και η ιστορία δεν θα μας περιμένει να αποφανθούμε για την υπέρβαση της ούτως ή άλλως παρελθοντικής ατέλειάς μας. Σαφώς και κοιτάμε πίσω, αλλά μόνο για να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Αν χανόμαστε στα ερωτήματα που προέκυψαν μιαν άλλη εποχή, τότε χάνουμε την επαφή με το σήμερα, και στη σχέση μας με το εδώ και τώρα και αποκτούμε «ηττοπρέπεια». Δηλαδή προβάλλουμε την ήττα ως αναμενόμενη κανονικότητα στον μελλοντικό χρόνο.

exiled: Δεν συμφωνώ στην ιστορικότητα των ερωτημάτων, καθώς δεν έχει ξεπεραστεί αυτό το στάδιο της ιστορίας, όπως υπαινίσσεσαι. Αλλά για την οικονομία της συζήτησης, θα ήθελα να το αφήσουμε κατά μέρος.
Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι άλλο, συγκεκριμένα πως μπορείς να ισορροπείς ανάμεσα στην αρνητική διαδικασία της διαρκούς ανέλιξης του υποκειμένου που αναστοχάζεται, ασκεί κριτική εις εαυτόν, σε τελική ανάλυση αυτοαναιρείται δραματικά καθώς εξελίσσεται, δίχως να παύεις να διατηρείς αυτό το conatus, το οποίο μας έχει συνηθίσει να εμφανίζεται μπετοναρισμένο, αν μου επιτρέπεις την έκφραση. Δηλαδή, το να προβάλλεις αυτήν την ταυτότητα ως έχει, με ιδεοτυπικό, παραδοσιακής λαϊκής αισθητικής τρόπο θα έλεγα, δεν είναι αντιθετικό προς το μοντέρνο υποκείμενο.

Πάολα: Μα μιλάμε για δυο διαφορετικά επίπεδα. Από την μία είναι η καλλιτέχνιδα ως σύμβολο κι από την άλλη η Πάολα ως υποκείμενο. Το σύμβολο είναι ένα επίπεδο «πιο ιστορικό» από το υποκείμενο, όσο σχιζοφρενές κι αν ακούγεται και είναι αυτό. Επειδή την καλλιτέχνιδα Πάολα ανακάλυψες και της έδωσες την προσοχή, δεν σημαίνει ότι θα έδειχνες την ίδια προσοχή στον άνθρωπο Πάολα αν τον συναντούσες σε μία οποιαδήποτε άλλη κοινωνική περίσταση. Έτσι συμβαίνει σύμφωνα με τους κώδικες κοινωνικοποίησης. Πρώτα αποκρυπτογραφούμε και συμμορφωνόμαστε με τα κοινωνικά πλαίσια αναφοράς, τα κοινωνικά συνδηλούμενα και έπειτα προχωρούμε στην επιμέρους εξέταση/γλωσσική ιδιαιτερότητα του σημαίνοντος. Που εξακολουθούν να είναι κι αυτά κοινωνικές κατασκευές, φυσικά. Για να μην παρεξηγηθώ.
Επιστρέφοντας όμως στην πρότερη σκέψη, του διαχωρισμού του κοινωνικού ρόλου στο κοινωνικό θέατρο από τη μία και του μοναχικού ατόμου στην κοινωνική ζούγκλα από την άλλη, θα διαπιστώσουμε πως τα σύμβολα επιβάλλεται να έχουν ένα «μπετοναρισμένο» conatus, που είπες κι εσύ. Για να γίνονται αντιληπτά ως τέτοια. Και δεν θα γινόταν η τραγουδίστρια Πάολα αντιληπτή ως τέτοια, αν ακόμα δεν ζούσαμε σ’ αυτήν την σε προνεωτερικά στάδια κοινωνική καθίζηση της εποχής του Μνημονίου. Η αντίληψη για την καλλιτέχνιδα Πάολα δεν είναι παρά ο αντικαθρεφτισμός μιας γυμνής, φρικαρισμένης, χωρίς αλληλεγγύη και χρεοκοπημένης υλικά – και ως αποτέλεσμα ηθικά – κοινωνίας. Δεν σημαίνει όμως ότι η τραγουδίστρια πραγματικά αντιπροσωπεύει τα όσα της καταμαρτυρούνται. Ή μήπως όχι; Γιατί πέρα από την συναισθηματική φόρτιση και την κραυγή απελπισίας, που εκφράζει το λαϊκό τραγούδι (με την εξαίρεση ελάχιστων δημιουργών, όπως ο Άκης Πάνου, αυτό αποτελεί κανόνα), αυτά που μου καταμαρτυρούνται είναι το αντικείμενο των χιλίων προσώπων του ρατσισμού. Δεν ξέρω αν το ότι είμαι γυναίκα, το ότι είμαι τσιγγάνα (εσείς να με λέτε μόνο Ρομά, εγώ αυτοκαθορίζομαι) ή το ότι ζω με τους δικούς μου κανόνες αποτελεί μεγαλύτερη πρόκληση για την ρατσιστική, φαλλοκρατική, φοβοκρατούμενη και θλιμμένη κοινωνία. Ξέρω πως με ανέβασαν για να με δικάζουν, μόνο που ξέχασαν πως το δικαστήριο θέλει και νομιμοποίηση. Αυτή δεν θα τους τη δώσουμε ποτέ.

exiled: Πάολα, σ’ ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου. Θέλεις να δώσεις κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες μας;

Πάολα: Κι εγώ σ’ ευχαριστώ γιατί με έδωσες την ευκαιρία να πω πολλά που με πνίγουν. Μόνο ένα πράγμα θα πω. Εμείς λέμε ζωή, αυτοί λένε θάνατο. Αυτή είναι η διαφορά μας και δεν πρέπει να την ξεχνάμε. Ζήστε, χορέψτε, τραγουδήστε, αντισταθείτε, δημιουργείστε. Κατά τ’ άλλα, δεν με νοιάζει τι θα πουν. Α, και θέλω να με αφήσεις να διαλέξω τη φωτογραφία μου, εντάξει;

exiled: Έγινε!

Living the last days of a system

Το σύστημα καταστρέφει όνειρα και ζωές, πουλώντας ελπίδα για απόκτηση αγαθών. Ορδές νευρωτικών καταναλωτών μπουκώνουν την καθημερινότητα, καταπατώντας τους ανεκτικούς στο δρόμο τους. Τα απλήρωτα δάνεια σκοτώνουν το φαντασιακό της επιτυχίας. Η ζωή ταξιδεύει σε άλλες δεκαετίες, πιο ώριμες, πιο έντονες, πιο ασφυκτικές. Το πούλημα συνειδήσεων φτουράει και όσοι πρόλαβαν νωρίς, εξαργυρώνουν την ευμάρεια και τους ιδρωμένους τους κώλους σε καρέκλες Chesterfield. Το ανήκουστο γίνεται ευχή σε χείλη δίπλα σε ρυτίδες. Κι ο θάνατος να μένει ακόμα απρόσκλητος. Οι μέρες κατρακυλούν στο παρελθόν και ένα πηχτό ραδιενεργό νέφος κλείνει την ορατότητα. Δεν θα δεις ποτέ σου την Ιθάκη, γιατί δεν γεννήθηκες εκεί. Κληρονομικό το δίκαιο.

Hayek vs. Keynes

Posted On Φεβρουαρίου 13, 2010

Filed under art, οικονομική κρίση

Comments Dropped leave a response

Ο πυρετός των οικονομικών αναλύσεων συνεχίζεται, ενώ η οιονομική κρίση βαθαίνει, συνταράσσοντας τον κοινωνικό ιστό. Παράλληλα, η τέχνη προσπαθεί κι αυτή να κατανοήσει τα βασικά οικονομικά και τις διαμάχες των θεωρητικών του σύγχρονου καπιταλισμού. Φίλος (ευχαριστώ Γιώργο) έστειλε το παρακάτω βίντεο, που μπορεί να το παρακολουθήσει όλη η (αγγλόφωνη) οικογένεια:

The limits of control

Posted On Ιουνίου 1, 2009

Filed under art

Comments Dropped 2 Σχόλια

Η πλέον εγελιανή ταινία των τελευταίων ετών. Θα ακολουθήσει εκτενές ποστ.

Αντίο

Posted On Ιανουαρίου 7, 2009

Filed under art

Comments Dropped one response

στη Μαρία Δημητριάδη.

Επόμενη σελίδα: »