Τίτλοι δίχως τέλος και αρχή

Και να που φτάσαμε και πάλι/ στην άκρη της γης. Εκεί, που λαμπρά μυαλά/ της γενιάς, λίγο πριν τη μέση/ ηλικία, φαντάζονται κόσμους δίχως/ φόβο και ελπίδα. Με όπλο/ λαχτάρα για θαυμαστά, νέα/ εργαλεία, για απίστευτες μηχανές/ θανάτου, που θα μιλούν για τις μυρωδιές/ της σαρκικής ύπαρξης το καλοκαίρι, θα γονατίζουν/ σε υποδείξεις σαλεμένων εγκεφάλων και θα γλυκαίνονται/ στο άκουσμα θροΐσματος φύλλων του δάσους/ μετά από έκρηξη/ που οι ίδιοι θα δίνουν την εντολή/ πυροδότησής της.

Κυνικές επαφές/ σε έναν κόσμο δύνης και οδύνης/ σε στριπάκι με απλό σκίτσο/ να τονίζει την αλαζονικής έμπνευσης/ επίπλαστη αδυναμία συνεύρεσης με κάθε μορφής ταλέντου./ Ένα σημειωματάριο, που αφέθηκε στην αμέλεια/ των χαδιών και των κυρτών μαλλιών πάνω/ στις ιδρωμένες τους ρίζες./ Που χάθηκε πάνω στις καθημερινές απολαύσεις της συνήθειας,/ της αυτοματοποιημένης γραφής/ στα κοινωνικά δίκτυα, στις εισόδους/ στα βαγόνια τρένων, στην πληρωμή/ καφέδων, ποτών και φαγητών/ από εξωτικά μέρη, στα κλικ/ σε σελίδες αθλητικού περιεχομένου, στα εμότικον/ χαρμολύπης, στις συζητήσεις/ στα καφέ, τα φουαγιέ και τα πανεπιστήμια, στις εμπορικές συμφωνίες/ και στις επαφές με κοινωνικούς φορείς, στις κινήσεις/ λογαριασμού, στις κινήσεις/ θανάτου γύρω-γύρω από το κέντρο/ βάρους, το κέντρο/ ζωής, το κέντρο/ πόνου, το κέντρο/ μνήμης, την πηγή/ ύπαρξης, στις ρίζες του δέντρου/ ιστορίας, προσωπικής/ πολιτικής.

Ένας ατέρμονος βρόγχος, παρανάλωμα/ χρόνου και βίαιης δράσης, με νεύρο/ εικοσαετίας, εφηβικό,/ πάθος έλλογο και στοχοπροσηλωμένο/ σε εκφράσεις παλαιομοδίτικες,/ γεμάτες υποσχέσεις/ ολοκλήρωσης. Κι αν αυτή περνάει/ μέσα από υιοθεσία/ επιθυμιών του νοηματοδοτικού κύκλου της/ ένσαρκης κοινότητας στην επαρχία/ του ενδιαφέροντος,/

ήρθε ο καιρός για ανάσες./

Και αποφάσεις. Γιατί, ακόμα/

κι αν δε νικήσαμε, αξίζει/

να πούμε σε όσους ζήσουν/

μετά από μας, ότι κι αυτοί θα έχουν/

την ευκαιρία τους.

 

horse_nude

Georg Kreisler

Posted On Απρίλιος 1, 2012

Filed under Uncategorized

Comments Dropped leave a response

Ένας σοφός εβραίος του καιρού μας. Πέθανε τον Νοέμβρη του 2011.

Μαζί με τον Thomas Bernhardt και δευτερευόντως τον Michael Haneke ό,τι καλύτερο έχει βγει μεταπολεμικά στον καλλιτεχνικό χώρο από την Αυστρία.

Ιστορική αναδρομή

Posted On Φεβρουαρίου 16, 2009

Filed under Uncategorized
Ετικέτες: ,

Comments Dropped one response

Mecano – Robespierre’s Re-marx

Nevermind

Posted On Νοέμβριος 19, 2008

Filed under Uncategorized

Comments Dropped 2 Σχόλια

Μυστήριοι οι άνθρωποι, πάντοτε η αφήγηση της ιστορίας τους σε φέρνει σε αμηχανία. Από δω και πέρα* θα γνωρίζουμε πως η σιωπή είναι η τάφρος που γλυτώνει την αξιοπρέπεια ή/και την θελημένα υπόγεια διαδρομή των άλλων.

*έστω, εδώ και κάποιες μέρες

Η ανατολή στη δύση

Posted On Νοέμβριος 6, 2008

Filed under Uncategorized

Comments Dropped 3 Σχόλια

Μετά από μικρή, πλην όμως ουσιαστική, συζήτηση με φίλο έλληνα καθολικό και αριστερό, οπαδό της θεωρίας της απελευθέρωσης, γίνεται κατανοητή η ταξική πολιτισμική θέση του γράφοντα. Οι περιορισμοί που αυτή η κοινωνική εκπαίδευση έχει επιβάλλει, είναι εξαιρετικά δύσκολο έως αδύνατο να υπερκεραστούν, παρά τις λυσσασμένες προσπάθειες της εκπαίδευσης. Η επανειλημένη τριβή με πληθυσμούς της Μεσογείου, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Ο δρόμος προς τον σκοπό, δηλαδή την προσωπική αυτονομία και την κοινωνική απελευθέρωση, περνάνε από την επαναδιαπραγμέτευση και τον άνευ όρων επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας. Στη διαδρομή, γίνεται αντιληπτή η θέση της ανατολικής πολιτισμικής παράδοσης της χώρας καταγωγής. Η παραγωγή σκέψης στα δυτικά εργαστήριά της, οφείλει να περάσει από την επαναδιαπραγμάτευση του πολιτισμικού υπόβαθρου, το οποίο – όσο και να μην είναι αποδεκτό – παραμένει θεμελιώδες συστατικό του και από τα ανατολικά προσδιορισμένο. Ειδικά για όσους από μας προέρχονται από την τελευταία ευρωπαϊκή πόλη πριν την ανατολή. Παρεμπιπτόντως, εσχάτως πληροφορήθηκα πως η αθηνεζία για τους δυτικούς θεωρείται προετοιμασία για το Κάιρο και την Ανατολή εν γένει. Ευτυχία; Ίσως. Είναι πάντως πολύ κοντά σε αυτήν το συναίσθημα της απέχθειας που προκαλείται από την ιδεολογική και οικονομική κυριαρχία των «παραγόντων του έθνους», πολιτισμικών και όχι μόνο.
Ζήτω η κραυγή του δικαιωμένου! Ζήτω η φυγή του εγκλωβισμένου! Ζήτω η γλύκα της κατανόησης!

Επόμενη σελίδα: »